CAC(BURMA) ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္ ၀၅/၀၉

ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္ အမွတ္ ၅/၀၉

စာအမွတ္- စကလ/လစဖ/၀၅/၀၉

ေန႕စြဲ - ၉-၄-၀၉

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အျမစ္ျပတ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစေရး၊ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ေပၚထြန္းလာေရး၊ မဲလိမ္၍ တဖက္သတ္ အတည္ျပဳထားေသာ ၂၀၀၈ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဖယ္ရွားပစ္ေရး၊ တရားမဝင္ စစ္အာဏာ သိမ္း ထားသူမ်ားက တရားဝင္ အစိုးရအျဖစ္ လိမ္ညာ အတည္ျပဳမည့္ ၂၀၁၀ အတု အေယာင္ ေရြးေကာက္ပဲြ ကို တားဆီး တိုက္ဖ်က္ေရး ဆိုသည့္ အေၾကာင္းရင္းခံမ်ားျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ၂၀၀၉ စုစည္းလႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီကို ႏိုင္ငံေရး လိုအပ္ခ်က္ အရ ဖဲြ႔စည္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စစ္အုပ္စုႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္ဆိုင္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ရန္ စုစည္းညီညြတ္ေသာ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုႀကီး တရပ္ ေပၚထြန္း လာေရး ဆိုသည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ပင္မ လုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ ခ်မွတ္အေကာင္ အထည္ေဖၚလွ်က္ ရွိပါ သည္။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၆ ရက္ေန႔က NCGUB, NCUB အပါအဝင္ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုႀကီး ၇ ဖြဲ႔ မွ စုစည္းညီညြတ္ေသာ တပ္ေပါင္းစုႀကီး ဖြဲ႔စည္းသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းႏိုင္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ သြားမည္ ျဖစ္သလို၊ ထိုဖဲြ႕စည္းပံုျဖင့္ ေဆာင္ရြက္မည့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ဆန္႔က်င္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခဲ့ပါသည္။

ထိုေၾကျငာခ်က္ပါ အခ်က္မ်ားသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၂၀၀၉ စုစည္းလႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီမွ ခ်မွတ္ထားေသာ လုပ္ငန္းစဥ္ မ်ားႏွင့္ ထပ္တူနီးပါး တူညီမႈရွိပါသျဖင့္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေထာက္ခံ ႀကိဳဆိုပါေၾကာင္းႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုႀကီး မ်ား၏ စုစည္းညီညြတ္မႈ အေပၚ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ရပါေၾကာင္း အေလးအနက္ ေဖၚျပအပ္ပါသည္။

ထိုစုစည္းညီညြတ္ေသာ အင္အားစုမ်ား၏ စုစည္းမႈအင္အားျဖင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုႀကီးတရပ္ ဆက္လက္ဆင္ႏြဲေရး ဆိုသည့္ ဒုတိယ ေျခလွမ္းတရပ္ကိုလည္း ျပည္သူလူထုတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြါးကို ေရွးရႈ၍ ဆက္လက္ေဖၚေဆာင္ ဦးေဆာင္မႈ ေပးပါရန္ ကိုလည္း အေလးအနက္တိုက္တြန္း ေတာင္းဆိုအပ္ပါသည္။

ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဥ္အရ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ ရွိသည္ဟုဆိုလွ်င္ လြတ္လပ္စြာစုစည္း ညီညြတ္ ေဆာင္ရြက္ ခြင့္လည္း ရွိပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အေနျဖင့္ ထိုလႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈမ်ားတြင္ မည္သည့္ အခန္းက႑မွမဆို အေလးအနက္ ပူးေပါင္းပါဝင္ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ေၾကျငာအပ္ပါသည္။

အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕

၂၀၀၉ စုစည္းလႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီ

Announcement 05/09

Date April,9 ,2009

The 2009 Collective Action Committee (CAC) has been set up to end the dictatorship in Burma and to work for democracy. We reject the bogus, fraudulent 2008 referendum – held amidst one of the worst humanitarian crises the world has seen - and will work to ensure that the planned, sham 2010 election, that is merely an attempt to legitimate military control of the country, is successfully opposed.

One of our main aims at the 2009 CAC is to facilitate unity and cooperation between opposition groups working towards the same goal – the end of military rule in Burma and the restoration of democracy.

On April 6^th, 2009, the NCGUB, the NCUB and other opposition groups working for democratic change in Burma, announced that they do not recognize the 2008 referendum, and that they will not participate in the bogus 2010 election.

We warmly welcome these announcements and support the stated aims. We believe that we are all working toward the same goal, and that by working together we can achieve these stated aims. We believe that by maintaining unity between opposition groups we can successfully work towards ending military rule in Burma. Together we can work towards restoring democracy in Burma.

In accordance with democratic principles, there is plenty of room for free thought, and difference of opinion. But we must remain steadfast in the ideals that unite us all and work together for a free and democratic Burma.

We at the 2009 CAC strongly believe in these principles and will work together with other opposition groups to see our mutual aims achieved.

Working Committee

2009 Collective Action Committee (BURMA)

ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား၏ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္

အမွန္တရား ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၁)အမွတ္(၂ )ျဖန္႔ခ်ီ

အမွန္တရားဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္

“မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာမွန္သမွ် တာဝန္အရဖီဆန္ႀက”

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အစပိုင္းကတည္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ၿခံေရွ႕တြင္ “တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ ျပတ္ျပတ္ သားသား ေဆာင္ရြက္ၾက” ဟူေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အဆိုအမိန္႔တခုကို ဆိုင္းဘုတ္တင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ရက္အနည္းငယ္က မူလခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ဆိုင္းဘုတ္၏ အေပၚဘက္တြင္ “တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးကုိ တစ္ခါမွ်တစ္ပါတ္ မရုိက္ခဲ့” ဟူေသာ စာတန္းတခုကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဓါတ္ပံုွႏွင့္ အတူ ခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ့ ျပန္သည္။

တရားမွ်တမႈကင္းမဲ့စြာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ခံေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လူထုေခါင္းေဆာင္သည္ သူမေပး လိုေသာ Message ႏွစ္ခုကို ေဖၚထုတ္ျပခဲ့သည္ဟု ဆိုရပါမည္။

ပထမ Messageသည္ အတိုက္အခံမ်ား အားလံုး၊ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးႏွင့္ မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္သား အားလံုးကို တိုင္းျပည္ အက်ိဳးအတြက္ ေႏွာင့္ေႏွးေတြေဝျခင္း မရွိပဲ ျပတ္သားစြာ အေကာင္အထည္ေဖၚ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ သုူမ တတ္ႏိုင္ေသာနည္းျဖင့္ ဦးေဆာင္မႈ ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ေႏွာင့္ေႏွးေတြေဝေနရန္ မည္သည့္ အေၾကာင္းမွ် မရွိေတာ့ေၾကာင္း မီးစိမ္းျပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဒုတိယ Message သည္ နအဖတို႔၏ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနမႈ အေပၚ သူမ အယံုအၾကည္ မရွိေတာ့ေၾကာင္း ေဖၚျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳး အေပၚ မည့္သည့္ အခါမွ တပါတ္ရိုက္ လွည့္စား လိမ္လည္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့သည့္ အခ်က္ကို အေထြအထူးလုပ္၍ ေျပာေနစရာမရွိ၊ ဘာေၾကာင့္ ထိုအခ်က္ ကို ေဖၚထုတ္ေနရသနည္း ဆိုလွ်င္ ထိုသို႔ လုပ္ေနသူမ်ား ရွိေနသည္ကို ထုတ္ေျပာလို၍သာ ျဖစ္သည္။

နအဖတို႔သည္ အလိမ္အညာ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲတို႔ျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို တပါတ္ ရိုက္ကာ ထပ္မံ၍ ကၽြန္ဇာတ္သြင္းေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပ လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ကလည္း သူ၏ေမြးေန႔ပြဲ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းတခုတြင္ “ေၾကာက္ရင္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လုပ္ပါ”ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားတခြန္းကို ကိုးကား၍ မေၾကာက္ တရားကို ေဟာခဲ့သည္။

အႀကံအစည္ ရွိရွိျဖင့္ ရက္စက္မႈကမ္းကုန္စြာ နအဖတို႔၏ ဖိႏွိပ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈမ်ားေၾကာင့္ အေၾကာက္တရား သည္ လူထုတို႔၏ ႏွလံုးသားကို စူးနင့္ေနေစခဲ့ၿပီဟု သူျမင္သိခဲ့သည့္ အခ်က္ကို ထုတ္ေဖၚေျပာျပခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ထိုအေၾကာက္တရား အတားအဆီး တို႔ကို ရိုက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီးႏိုင္မည္မွာ လက္ေတြ႔လူထုတိုက္ပြဲသာ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၂၀၀၉ စုစည္းလႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီမွ အေလးအနက္ ယံုၾကည္ပါသည္။ လမ္းေပၚတက္၍ ဆႏၵ ေဖၚထုတ္မွသာ လူထုတိုက္ပြဲဟု ေခၚဆိုႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါ။

ထို႔ေၾကာင့္ နအဖတို႔ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ ေၾကာက္ရြ႔ံခဲ့ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ဘူးသည့္ “မတရားတဲ့ အမိန္အာဏာဟူသမွ် တာဝန္အရ ဖီဆန္ၾက” ဆိုသည့္ တိုက္ပြဲဝင္ ေဆာင္ပုဒ္လို လူတိုင္း လူတိုင္း မိမိတို႔ တတ္ႏိုင္သည့္ အတိုင္းအတာျဖင့္ ဖီဆန္ တိုက္ပြဲဝင္ၾကရမည္ျဖစ္သလို အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ားကလည္း လူထုတိုက္ပြဲ မဟာဗ်ဴဟာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို လက္ေတြ႔ေဖၚထုတ္ အေကာင္အထည္ ေဖၚၾကရန္ အခ်ိန္တန္ၿပီ ျဖစ္ပါ ေၾကာင္း တင္ျပအပ္ပါသည္။

အြန္လိုင္းမွဖတ္ရႈရန္
အမွန္တရားဂ်ာနယ္ အတြဲ(၁) အမွတ္(၂)

The Truth Journal Volume 1 No2 ေဒါင္းလုပ္ရယူရန္ဒီေနရာမွာႏွိပ္ပါ

Publish at Scribd or explore others: Magazines & Newspape Religion & Spiritual အမွန္တရားဂ်ာနယ္

“အနွစ္ႏွစ္ဆယ္မွသည္”

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆီသို႕

“အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွ် တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္လာၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုယ္႔ကိုယ္ျပန္၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ႀကိဳးတိုက္ထဲသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။”

အထက္ပါ စာပိုဒ္မွာ ဗိုလ္မႈးခ်စ္ေကာင္း ေရးခဲ႔သည္႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ စာအုပ္၏ အဖြင့္ စာပိုဒ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ လူထုအံုႁကြမႈႀကီးမွ စခဲ႕ေသာ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးႏွင္႕ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ ကာလသည္လည္း လာမည့္ ဩဂုတ္လ (၈)ရက္ေန႔တြင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မည္ ျဖစ္ပါသည္။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာ တိုက္ပြဲခရီးရွည္ႀကီးထဲမွာ က်ဆံုးသူေတြလဲ က်ဆံုးကုန္ၾကရပါၿပီ။ ကိုဖုန္းေမာ္ တို႔လို သမိုင္းဝင္ခဲ့သူေတြ ရွိသလို၊ နအဖမီးသၿဂိဳလ္ စက္ေတြထဲမွာ လူမသိသူမသိ ျပာက်ခဲ႔ရ သူေတြ၊ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ရင္း ငွက္ဖ်ား ႏွိပ္စက္ရင္းျဖင့္ ေခါင္းခ်ခဲ႔ရသူေတြ၊ နအဖရဲ႕ စစ္အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ႏိွပ္စက္ ညွင္းပန္းမႈေတြကို အံတုၾကံ႕ၾကံ႕ခံရင္း က်ဆံုးခဲ႔ရသူေတြ ယခုတိုင္ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားထဲတြင္ ဒူးေထာက္အညံ့ မခံပဲ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲဝင္ေနသူေတြ ရွိေန သလို အခ်ိ္ဳ႕လဲ လူသားခ်င္းစာနာတဲ့ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံအႏွံ႕အျပားကို ေရာက္ရွိေနၾကၿပီး အခ်ိဳ႕ကလည္း နယ္စပ္ေဒသေတြမွာပဲ အားခဲလို႔ ရပ္တည္ ရုန္းကန္ေနၾကဆဲ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပင္၊ ၿပည္တြင္းရွိ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း ဟိုပုန္းဒီခိုနဲ႔ အလံမလွဲ စတမ္း တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပင္။ ထိုအင္အားစုမ်ား ေၾကာင့္လဲ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲရဲ႕ အရွိန္အဟုန္ဟာ အဆက္မၿပတ္ ဆက္လက္ ၿဖစ္ေပၚေနတယ္ လို႕လဲ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ဘဝေပါင္းစံုက်င္လည္ရင္းမွ Migrant ေက်ာင္းေလး တခုမွာ အနာဂတ္ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြကို ပညာသင္ေပးရင္း ဘဝကို ရုန္းကန္ေနရဆဲပါ။

ေန႕စဥ္နံနက္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္တိုင္း ေက်ာင္းေရွ႕ အလံတိုင္မွာ ထိုင္းအလံကိုတင္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို သီဆိုေနၾကရတဲ႔ ခေလးငယ္ေတြကို ၾကည္႔ရင္းပင္ “ေဩာ္ ဘယ္ေတာ႔ မ်ားမွ ငါတို႕ခေလးေတြ ကိုယ္႕အမိေျမေပၚမွာ ေျခခ်လို႕ အမိႏိုင္ငံေတာ္ အလံကို အေလးျပဳခြင့္ ရၾကမွာလဲ” လို႕ ေတြးရင္း အၿမဲေၾကကြဲခဲ႔ရပါတယ္။

တကယ္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ဒီကေလးေတြကမွ ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ခြင့္ ရေနပါေသးတယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းပါ ေပ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ကေလးေတြ၊ မတရားႀကီးၿမင့္ေနတဲ့ ကုန္ေစ်းႏွူန္းနဲ႕ အလွဴေငြအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတာင္ မတက္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကေလးေတြက ၿပည္တြင္းမွာ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီလိုဘဝေတြ မၿပီးွဆံုးႏိုင္ေသးတဲ့ တာ၀န္ေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ (၈၈)မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြဟာလည္း အသက္ေလးဆယ္တန္းေတြ ေရာက္လာခဲ႔လို႕ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက မၿပီးေသးတဲ႔ တာဝန္ေတြကို ဆက္လက္ ယူေနၾကရပါၿပီ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဘယ္အထိ ခရီးေပါက္ခဲ႔ပါၿပီလဲ?

အျမင္မွာေတာ့ တျပည္လံုးမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ကန္႕ကြက္ဆႏၵ ျပမႈေတြျဖစ္လို႔ တကမၻာလံုးက ဝိုင္းဝန္း ကန္႕ကြက္ရံႈ႕ခ်ၾကလို႔ နအဖဟာ အက်ဥ္းအက်ပ္မ်ိ္ဳးစံုနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ေနရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ အေျခစိုက္စခန္းေတြကို တခုၿပီးတခု လက္လြတ္ရၿပီး ေနာက္ဆံုး ခံကတုတ္ကေန မီးကုန္ယမ္းကုန္ ခုခံေနရတဲ႔ပံုပါပဲ။

တကယ္ေကာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အႏိုင္ရေနတယ္လို႔ ယူဆႏိုင္ပါသလား ?

အဆင့္ဆင့္ အေလ်ာ့ေပးလာခဲ႔တယ္လို႔ ယူဆတယ္ဆိုရင္ နအဖရဲ႕ ရိုးေျဖာင့္တဲ႔ လိုက္ေလ်ာမႈ တခုေလမ်ုား ေတြ႕ၾကပါသလား။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္စက္တင္ဘာလ အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က ႏိုင္ငံေရးပါတီ ဖဲ႔ြခြင္႔ေပးမယ္ ေရြးေကာက္ပဲြ လုပ္ေပးမယ္၊ အနိုင္ရမယ့္ လူကို အာဏာလႊဲေပးၿပီး စစ္တပ္ဟာ စစ္တန္းလ်ားျပန္ရံုပဲလို႔ ဦးေစာေမာင္ေျပာခဲ႔တာကို မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။

တကယ္တန္းက်ေတာ႔ ရွိသမွ် ႏိူင္ငံေရးပါတီေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးသပ္ရႈိၿဖိဳခြဲ၊ နိုင္ငံေရးပါတီ ေတြရဲ႕ အေရးပါတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းၿပီးမွ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပ ေပးခဲ႔တာပါ။ ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီး အပိုင္တြက္ထားတဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက NLDကို တခဲနက္ ေထာက္ခံလိုက္တဲ႔ အခါက်မွ ျပဴးတူးၿပဲတဲျဖစ္ၿပီး ဦးေစာေမာင္ကို ျဖဳတ္ခ်လို႔ ဦးသန္းေရႊနဲ႔ အစားထိုးတာပါ။

တနည္းဆိုရင္ ဦးေစာေမာင္ ေျပာခ်င္တ ာေျပာခဲ႔တာေတြကို ေနာက္လူေတြ တာဝန္ခံမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ သေဘာပါ။ ကိုယ္ေျပာတဲ႔ စကားေတာင္ ကိုယ္တာဝန္မယူႏိူင္တဲ႔ လူေတြက သူတို႕ကိုယ္ သူတို႔ အစိုးရလို႔ ဆိုခ်င္ၾကပါေသးတယ္။

ေနာက္တခါ ROAD MAP (၇)ခ်က္ဆိုတာကို ဦးခင္ၫြန္႕က ေရးဆြဲၿပီး အမ်ိဳးသား ညီလာခံကို က်င္းပလို႔ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ ေရးဆြဲၾကျပန္ပါတယ္။ ရပ္လိုက္ သြားလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲ လုပ္လာတဲ႔ အဲဒီညီလာခံေတာင္ မၿပီးေသးဘူး အခ်င္းခ်င္း စားခြက္လုရင္း ဦးခင္ၫြန္႔ ျပဳတ္သြားျပန္ပါတယ္။ သူလုပ္ခဲ႔တာေတြ အားလံုးထဲက သူတို႔ အက်ိဳးရွိႏိုင္တဲ႔ ဟာေတြကလြဲရင္ က်န္တာေတြအားလံုး လွစ္လွ်ဴရႈလိုက္ ျပန္ပါတယ္။

အမ်ိဳးသား ညီလာခံကို (၁၅) ႏွစ္ၾကာက်င္းပျပဳလုပ္ အားရေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲၿပီးမွ သူတုို႔ အလိုက် ေရးဆဲြထားတဲ႔ အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳဖို႔ ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္ဖို႔ ဆိုၿပီး ေၾကျငာခ်က္ေတြ ထုတ္ျပန္တဲ႔အခါ အဲဒါဟာ ေကာင္းတဲ႔ဘက္ကို ေရွ႕ရႈတဲ႔ အေျပာင္းအလဲလို႔ ဘယ္လိုမွ ယူဆစရာမရွိပါဘူး။

(၁) ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္ခဲ့တယ္ “၁၉၈၈ မွ ၁၉၉၀ အထိ ”

(၂) အေျခခံဥပေဒေရးဆဲြ “ ၁၉၉၂ မွ ၂၀၀၇ အထိ” ၿပီးမွ

(၃) လူထုဆႏၵခံယူပြဲႏွင္႕ေရြးေကာက္ပဲြ “၂၀၀၇ မွ ၂၀၁၀ အထိ”ဆိုၿပီး န အ ဖ ကေတာ႔ ၂၀၁၀ အထိ အခ်ိန္ဆဲြဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ထားၿပီးပါၿပီ ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးရင္ေရာ ဘာျဖစ္လာမွာပါလဲ ? အခုလူေတြထဲက အခ်ိဳ႕ကို ယူနီေဖာင္း ခၽြတ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္တက္ခိုင္း၊ ေနာက္က ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က လိုသလုိ ႀကိဳးဆဲြသြားမယ့္ စစ္အာဏာရွင္အလိုက် အစိုးရကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရၾကမွာပါ။ ကုလားႀကီးနဲ႔ အရာႀကီး အေခၚေဝၚသာ ေျပာင္းသြားမယ္ ဒါကဒါပါဘဲ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ဖက္က လက္ရွိအေျခအေနကေရာဘယ္လိုပါလဲ ?

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦးဝင္းတင္ ၊ အပါအဝင္ NLD ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီး၊ ကိုေဌးႀကြယ္၊ ကိုမင္းေဇယ်ာစတဲ႔ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အရွင္ဂမၼီရတို႔လို သံဃာေတာ္ေတြ ၊ လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားတက္ႁကြသူေတြ အားလံုး ဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရဆဲပါ။ ဥပေဒမရွိပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ တႏွစ္ သက္တမ္းတိုးလိုက္ ျပန္ပါၿပီ။ ဘာမ်ား တုံ႕ျပန္ႏိုင္ပါသလဲ?

ဒီပဲယင္းမွာ အၾကမ္းဖက္ သတ္ျဖတ္ခံရတဲ႔သူေတြ ၊ လူမိုက္ေမြးၿပီး ရိုက္သတ္ခံရတဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြ ၊ ေထာင္ထဲမွာ မတရားႏိွပ္စက္ခံရရင္း လက္လြန္ ေသဆံုးသြားသူေတြ ၊ အခုၿပီးခဲ႔တဲ႔ စက္တင္ဘာမွာ ရိုက္ႏွက္ သတ္ျဖတ္ ၊ ဖမ္းဆီၤးခံရသူေတြ အတြက္၊ တရားမွ်တမႈေတြ ဘယ္မွာပါလဲ ?

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ REFERNDUM မွာ ထည္႔သမွ် ကန္႕ကြက္မဲေတြအားလံုးကို မဲလိမ္ၿပီး ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ မႀကံဳစဖူး ရာခိုင္ႏႈန္း(၉၀) ေက်ာ္ႏိူင္ပါတယ္လို႔ ေၾကျငာသြားခဲ႔ၿပီးၿပီ ။အမွန္တရားက ဘယ္မွာပါလဲ? နာဂစ္မုန္တိုင္းေမႊလို႔ သိန္းခ်ီေသၿပီး သန္းခ်ီ ဒုကၡေရာက္ေနရတဲ႔ ျပည္သူေတြကို ကူညီခ်င္ၾကသူေတြ အေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးကန္႔သတ္မႈေတြ လုပ္လို႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အျမတ္ထုတ္ေနၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာမ်ား လုပ္ႏိုင္ၾကပါသလဲ? ကန္႔ကြက္ရႈံ႔ခ်ရုံမွတပါး အျခားဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ခဲ႔ပါ။

ထိုအေၿခအေန အားလံုးအတြက္ မည္သူ႔တြင္ တာ၀န္ရိွပါသနည္း?

စီးပြားေရး နယ္ပယ္တြင္ေတာ့ ရွင္းပါသည္။ ကုမၼဏီႀကီးတခုတြင္ စီးပြားေရး ေပၚလစီမွား၍ အရႈံးေပၚ လာခဲ႔ပါလွ်င္ စီမံခန္႕ခဲြၾကေသာ CEO ႏွင္႔တကြ ဘုတ္အဖဲ႔ြအားလံုး ႏႈတ္ထြက္ၾကရံုသာ ရွိပါသည္။ ဥပမာတခု ဆိုရလွ်င္ ယခုျပဳခဲ႔ေသာ REFERENDUM တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူလူထုကို မဲရံုကိုသြား၍ ကန္႕ကြက္မဲေပးၾကပါဟု ဦးေဆာင္မႈ ေပးခဲ႔သည္။ ထိုေပးခဲ႔ေသာ ကန္႕ကြက္မဲ အားလံုးကို နအဖတို႔က မဲလိမ္၍ ေထာက္ခံမဲ လုပ္လိုက္ပါသည္။

၉၂ရာခိုင္ႏႈန္း ေက်ာ္ဆိုသည္မွာ မဲရံုသို႔ သြားေရာက္မဲေပးသူ အားလံုးနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုျပည္သူလူထုမဲမ်ား အလိမ္ခံရမႈတြင္ မဲရံုသြားခိုင္းသူႏွင့္ မဲလိမ္သူ ႏွစ္ဦးတြင္ မည္သူပို တာဝန္ရွိပါသလဲ?

သူခိုးကို ေခါင္းေပါင္းေပါင္း၍ တိုက္ပံုႏွင့္ ခ်ိတ္ပုဆိုးဝတ္ရံုမွ်ျဖင့္ လူႀကီးလူေကာင္းဟု မည္သူက ယူဆၾကပါမည္လဲ? သူတိုက္ပံုေတြ ဘာေတြ ဝတ္ထားတာပဲ စိတ္ခ်ရ ပါတယ္ဟု ေျပာသျဖင့္ ေဂါပကလူႀကီး ခန္႕မိေသာအခါ က်မွ ဘုရား အလွဴေငြမ်ား ခိုးေၿပးသြားသည့္အခါ သူခိုးကို စိတ္ဆိုးရမည္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ယံုၾကည္စြာ အပ္ႏွံံခိိုင္းသူကို အျပစ္တင္ရပါမည္လား? သို႔ေသာ္ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကေသာ ယခု အေၿခအေနမွာေတာ့ ဘယ္သူကိုမွ အၿပစ္မပံုခ်ႏုိင္ပါ၊ ၿဖစ္လာေသာ အေၿခအေန ေပၚတြင္ အေကာင္းဆံုး မည္သို႔ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္မည္ကိုွ စဥ္းစားရန္သာ ရွိပါသည္။

လူထုလွဳပ္ရွားမွူမ်ားႏွင့္ တာ၀န္ခံမွူ

လူထုတိုက္ပြဲမ်ား အရွိန္ၿမွင့္တင္ၾကသည့္ အခါ အထိအခိုက္ အရွအနာမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးခံရသူမ်ားအတြက္ တရားမွ်တမႈ ျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ေပးရ န္လႈံ႕ေဆာ္သူတို႔မွာ တာဝန္ရွိသလို၊ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ေၾကာင့္ ေနမရသျဖင့္ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာရသူမ်ား အတြက္ တာဝန္ယူူ ရန္မွာလည္း လႈံ႕ေဆာ္သူတို႔ တာဝန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေပးဆပ္ခဲ႔ရေသာ အသက္မ်ား၊ ဘဝမ်ားစသည့္ အရင္းအႏွီးမ်ား အတြက္ တိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ အရွိန္အဟုန္ၿမွင့္ၿပီး ေအာင္ပြဲရသည္အထိ တိုက္ပဲြဝင္ရန္မွာလည္း လႈံ႕ေဆာ္သူမ်ား၏ တာဝန္ပဲျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ ယံုၾကည္စြာ အသက္ေပး၊ ဘဝေပး တိုက္ပဲြဝင္ခဲ႔သူတို႔ အတြက္ တာဝန္ေက်ပါလိမ့္မည္။ ဤေနရာတြင္ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို အေလးအနက္တင္ ၿပခ်င္ ပါသည္။

ႏိုင္ငံျခား သြားခ်င္သျဖင့္ ဆႏၵဝင္ျပခဲ႔သူ ဟူ၍ မရွိပါဟု ကၽြန္ေတာ္ရဲရဲႀကီး ဆိုရဲပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္သျဖင့္ ဒီေရာက္မွ ဆႏၵျပခဲ့ဖူး သူလိုလို ေရာေယာင္ ဟန္ေဆာင္သူတို႔ေတာ့ ရွိခ်င္ရွိပါလိမ့္မည္။ ျပည္တြင္း၌ ေနၾကသူမ်ားသည္ ထိုကိစၥမ်ားကို မသိၾကပါ။

လြတ္ရာနယ္ေျမ ေရာက္မွ ဘာႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမွ လုပ္ခြင္႔မရၾကပဲ တတိယ ႏိုင္ငံသြားသည့္ တံခါးတေပါက္သာ ဖြင့္ထားေပးသည့္ အေနထားမ်ိဳးသည္ မၿဖစ္သင့္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ သြားခ်င္သူေတြ သြားၾကသလို ႏိုင္ငံေရး ဆက္လုပ္ခ်င္သူေတြလည္း ရွိၾကပါသည္။သို႕ေသာ္ ဒီေနရာတြင္ ဘာေရြးခ်ယ္ခြင့္မွ မရပါ။

လုူအမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြကို စီစစ္ေဆာင္ရြက္ရန္၊ ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အတြက္ ႀကီးမားေသာ အခက္အခဲမ်ား ရွိခဲ့မည္ဆိုသည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ၿဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအေၾကာင္းၿပခ်က္ တခုတည္းၿဖင့္ လက္ပိုက္ၾကည့္ မေနသင့္ပါ။ ေရွ႕ဆက္တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ထိုသို႕ေသာ အေၿခအေနမ်ား ဆက္လက္ ႀကံဳေတြ႕ရန္ ရွိပါဦးမည္။ အေလးအနက္ထား စဥ္းစားရမည့္ အခ်က္ၿဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္ႏိုင္ပါသလဲ?

တိုက္ပဲြကာလ ႏွစ္သက္တမ္း ရွည္လာတာႏွင္႔အမွ် အထိအခိုက္ အရွအနာ အဆံုးအရံႈးေတြက မ်ားလာပါသည္။ အေျခအေန ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပဲြ၊ လူထုတိုက္ပဲြမ်ားကို ျပင္ဆင္တဲ႔အခါ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ အမွားေတြကို ျပန္သံုးသပ္ ေရွာင္ရွားရင္း အဆံုးသတ္ တိုက္ပဲြကို ဘယ္လိုျပင္မလဲဆိုတာ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ကို ယူထားသူမ်ားမွာ ႀကီးေလးတဲ႔ တာဝန္ရွိေနပါတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ရန္သူတြင္ လက္နက္အာဏာ ေငြေၾကး လူအင္အားစသည္ျဖင့္ ျပည္႕စံုသည္မွာ မွန္ပါသည္။ ေနာက္တခါ နာဇီလို၊ ဖက္ဆစ္လို မိမိအမ်ိဳးသားေရးကို ေရွ႔တန္းတင္ သူမိ်ဳးပင္ မဟုတ္ပဲ မိမိကိုယ္က်ိဳး စီးပြားမွလြဲ၍ ဘာမွ မစဥ္းစားသည္႕ လိုအပ္လွ်င္ ဇတ္တူသားစားရန္ပင္ ဝန္မေလး သည့္ အာဏာရႈး စစ္အာဏာရွင္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအာဏာရွင္မ်ိဳးကို ေခါင္းေလး ဝင္ပါရေစဦးဆိုသည့္ ကုလားအုတ္ပံုျပင္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္လွ်င္ ေခတ္သစ္ ကုလားအုတ္ ပံုျပင္ထဲကလို အသားေပၚခံရရံုသာ ရွိပါသည္။ ထိုလူအမ်ိဳးအစားေတြကို ခဏတျဖဳတ္ အသံုးက်ခ်ိန္တြင္ သံုး၍ မလိုခ်ိန္မွာ ခ်နင္းပစ္လိုက္မွာ အေသအခ်ာပါ။ ေရွ႕က ႀကိဳးစားခဲ့ဘူးသူမ်ားကို ၾကည့္ပါ။ ဇတ္တူသားစားသည့္ သာဓကမ်ားကို ၾကည္႔ပါ။ လက္ရွိ ဝံသာႏုNLDလို လူမ်ိဳးေတြ၊ ေအးလြင္တို႔လို လူမ်ိဳးေတြ၊ ငါးမင္းေဆြတို႔လို လူမ်ိဳးေတြ စသည့္ ေဖာ္လံဖား လူတန္းစားမ်ားပင္ ဘယ္ေလာက္ခံမည္လဲ ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည္႔ ပါဦး။

သို႕ေသာ္ အင္အားႀကီးမားသည္ ဆိုတိုင္း ေၾကာက္စရာမဟုတ္ပါ။ လူထု ေထာက္ခံမွူမရေသာ ဘယ္လို မတရားအစိုးရမ်ားမွ ေရရွည္ မတည္တံ့ႏုိင္ပါ။ ခိုင္မာေသာ ႏုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မွူ ေနာက္တြင္ ၿပည္သူလူထုမ်ား ညီညြတ္စြာ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္သာ လိုပါသည္။

ဥပမာတခု တင္ၿပလိုပါေသးသည္။ ေတာထဲတြင္အင္အား ႀကီးမားလွပါသည္ ဆိုေသာ ေတာဆင္ရိုင္း အုပ္လိုက္ႀကီးပင္ ေတာေခြး က်င္ငယ္ရည္နံ႔ ရသည္ႏွင္႕ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ၾကရွာပါသည္။ ဆင္ႏွင့္ ေတာေခြးမ်ား အေကာင္ခ်င္း ယွဥ္လွ်င္ ႏိႈင္းစရာပင္ မရွိပါ။

သို႕ေသာ္ ေတာေခြးမ်ား၏ ညီၫြတ္ျခင္းကို ေၾကာက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။၄င္းတို႔သည္ ဆင္ျဖစ္ေစ၊ က်ားျဖစ္ေစ ၊ မည္သည့္ သတၱဝါျဖစ္ေစ တိုက္ခိုက္ သတ္ျဖတ္ရန္ ဝန္ေလးျခင္းမရွိပါ။ သူတို႔ သတ္ကြင္းအတြင္း ဝင္လာသည့္အခါ က်င္ငယ္ရည္ပန္းသည့္ အေကာင္ကပန္း၊ ေရွ႕ကဝင္သည့္ အေကာင္ကဝင္၊ ေနာက္ကဆြဲသည့္ အေကာင္ကဆြဲ၊ အေပၚမွ ခုန္ခ်သည့္ အေကာင္ကခ်၊ ေရဆီမေရာက္ေအာင္ လမ္းလႊဲသည့္ အေကာင္က လႊဲျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ဆင္ႀကီး ဘုန္းဘုန္းလဲက်မွ ေအာင္ေသေအာင္သား စားၾကပါသည္။

သူတို႔တြင္ မတိုက္ခိုက္ခင္မွာ ဆင္ေသရင္ ဘယ္အပိုင္းကိုမွ ငါကယူမယ္ ဆိုၿပီး ႀကိဳတင္ ေဝပံုခ် ထားျခင္းလဲ မရွိပါ။ ငါက အုပ္စုေခါင္းေဆာင္မို႔ ဝမ္းတြင္းသားေတြကို ငါ့သားသမီးေတြ အတြက္ ယူသြားမယ္ဆိုတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးလဲမရွိပါ။ ငါကေတာ့ အႏၱရယ္မ်ားတဲ့ ႏွာေမာင္းေနရာမွာ ေနရလို႕ သူကေတာ့ အေနာက္ကပဲဲ ဝင္ဆဲြလို႔ စသည္ျဖင့္လဲ မကဲြပါ။ ဆင္ေကာင္ႀကီးမွ မေသေသးခင္ စားအိုးစားခြက္ေတြ ႀကိဳျပင္ထားတဲ့ အေကာင္ေတြလဲ မရွိပါ။ တိုက္ပြဲမွာ အေခ်ာင္ခိုေနၿပီး ဆင္ေသခ်ိန္က်မွ ေခါင္းေပၚ တက္ထိုင္တတ္တဲ႔ အေကာင္မိ်ဳးလဲ မရွိပါ။ ဒီတိုက္ပဲြမွာ ဆင္ႀကီးမေသလို႕ စိတ္ဆိုးသြားရင္ငါေတာ့ မလြယ္ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးေအာင္ မလုပ္ပဲ ေနတဲ့ အေကာင္လဲ မရွိပါ။

သူတို႕႔သိသည္မွာ သူတို႔ သတ္ကြင္းျပင္ထားသည့္ ေနရာသို႔ ဝင္လာသည့္ မည္သည့္ သားေကာင္မဆို အၿပီးအျပတ္ ေခ်မႈန္းစားေသာက္ၿပီး မ်ိဳးဆက္ကို ထိန္းသိမ္းရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အရိုင္းဥပေဒမွာေတာ့ ေတာေခြးေတြကို သူတို႕ရဲ႕ စုစည္း ညီၫြတ္မႈေၾကာင္႕ ေတာဘုရင္ဆိုတဲ့ အေကာင္ႀကီးေတြေတာင္ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ၾကရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေတာေခြးေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အသိဥာဏ္ ျမင့္မားေသာ လူသားမ်ား ၿဖစ္ၾကပါသည္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မ်ားစြာေသာ ျပည္သူလူထုက နအဖကို လက္မခံဘူး ဆိုတာ ၁၉၉၀ျပည့္ ေရြးေကာက္ပဲြနဲ႔ သက္ေသျပၿပီးပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵေဖၚထုတ္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားစြာနဲ႕ သက္ေသၿပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလက ၿဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားနဲ႕ ေက်ာင္းသား ၿပည္သူမ်ားရဲ႕ ေရြဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ ကမၻာသိပါ။ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔ တသားတည္းရွိတဲ့ အေၾကာင္း ဆႏၵေတြ ထုတ္ေဖၚၿပခဲ့ၿပီး ၿဖစ္ပါတယ္။

မျဖစ္လာႏိုင္ေသးတဲ႔ ကုလသမဂၢတပ္ႀကီးေတြ၊ အေမရိကန္တပ္ႀကီးေတြ ဝင္လာဖို႕ကို စိတ္ကူးမယဥ္တာ ပိုေကာငး္ပါတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ညီၫြတ္ဖို႔သာ လိုပါသည္။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွသည္
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူလူထုေတြ အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးအရာကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အရည္အေသြးျပည့္ဝတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ပီျပင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈဟာ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေနာက္က ဒီမိုကေရစီအေရး လွူပ္ရွားသူအားလံုးရဲ႕ ညီၫြတ္မႈနဲ႔ လူထုအင္အား ေပါင္းစပ္ လိုက္မယ္ဆိုရင္ မေအာင္ျမင္စရာ မရွိဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

အေတြ႕အႀကံဳ၊ အေတြးအေခၚ ႀကီးမားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ပိုၿပီးျမင္ႏိုင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔လို ၿမန္မာသိ ကမၻာသိ လူထု ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ လူထု ေခါင္းေဆာင္ေတြ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မွူ လမ္းေၾကာင္း အတိုင္း သူတို႔ ဖမ္းဆီး ခံေနရခ်ိန္မွာ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖၚေပးမယ့္၊ ဦးေဆာင္မွူေပးမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္းေတြ လိုပါတယ္။

စက္တင္ဘာ အေရးအခင္း ၿပီးကာစမွာ အေမရိကန္လူမ်ိဳး မိတ္ေဆြတဦးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေမးဘူးပါတယ္။ စက္တင္ဘာ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ဘာလို႔ အေျခမႈန္းခံရလဲ ဆိုတာနဲ႔၊ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးဆိုရင္ အႏိုင္ရႏိုင္မလဲ ဆိုတာပါ။

သူေမးတဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေမးခြန္းေတြကို ေေဖၚျပေပးခ်င္ပါတယ္။
(၁) သံဃာ႔နာယက အဖဲြ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြ ပူးေပါင္းလာရင္ အႏိုင္ရႏိူင္မလား?
(၂) အျခားဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား ပူးေပါင္းပါဝင္လာရင္ အႏိုင္ရႏိုင္မလား?
(၃)စစ္တပ္က ပူးေပါင္းလာမယ္ဆိုရင္ အႏိုင္ရႏိုင္မလား? အႏိုင္ရႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္အဆင့္ ေလာက္ထိ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈလိုမလဲ၊ ဥပမာ ေအာက္ေျခ အဆင္႔ အထိလား၊ စစ္ဗိုလ္အဆင့္လား၊ ဒုဗိုလ္မႈးႀကီးအဆင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း ထဲက တေယာက္ေယာက္ ပါဝင္ပူးေပါင္းဖို႕ လိုလားစတဲ႔ ေမးခြန္းေတြပါ။

ကာယကံရွင္ၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တေတြဟာ ဒီထက္မက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဘဝေတြ အသက္ေတြနဲ႔ ရင္းရတဲ့ တိုက္ပြဲေတြအတြက္ အၿပန္ၿပန္ အလွန္လွန္ သံုးသပ္ဖို႔ လိုပါလိ္မ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အခ်ုဳပ္ဆိုရရင္ေတာ့ ပီျပင္တဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ လူထုအင္အား (ဆရာလူထုဦးစိန္ဝင္း စကားနဲ႔ေျပာရရင္ PEOPLE POWER) နဲ႔ ညီၫြတ္မႈသာ အဆံုးသတ္တိုက္ပဲြကို အဆံုးအျဖတ္ေပးလိမ့္မယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ဘယ္လို အသြင္မ်ိဳးနဲ႕ လူထုတိုက္ပြဲလဲ၊ ဘယ္အတိုင္းအတာ အထိ တိုက္ၾကမလဲ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေဖၚေဆာင္ၾကမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္သူေတြ ဆံုးၿဖတ္ေပးရမွာပါ။ ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ၿပည္သူေတြက သူတို႔အတြက္ ဒီမိုကေရစီ ေဖၚေဆာင္ေဆာင္ေပးႏိုင္မယ္လို႕ ယူဆသူေတြကို သူတို႔ဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ထား ၿပီးသားပါ။ ၿပတ္သားတဲ့ မူတရပ္နဲ႔ အတူ လူထုကို ဦးေဆာင္ၾက ေစခ်င္ပါတယ္။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွသည္ အဆံုးသတ္ တိုက္ပဲြဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးတည္မလား? အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွသည္ အင္ဖန္နတီဆီသို႔ ဦးတည္မလား? ဆိုတာ ေရြးခ်ယ္ၾကဖို႕ အခ်ိန္က် ေရာက္ပါၿပီလို႔ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ဤေဆာင္းပါးကို ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဂၽြန္လ ၃၀ရက္ေန႕က http://saffrontoward.blogspot.com တြင္ ေဖၚျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။

D-Wave

ေခါင္းေဆာင္မႈ စိန္ေခၚသံႏွင့္ ဒ႑ာရီ အျပင္က ေခါင္းေဆာင္မ်ား

နဂါးႏွင့္ သန္းမႊား

"ကမၻာသမုိင္းမွာ ဒီေန႔ေလာက္ ေခါင္းေဆာင္ရွားပါးတဲ့ကာလမ်ဳိး ရွိခဲ့ဖူးမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မထင္ဘူး" မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျပင္သစ္သမုိင္းပညာရွင္မ်ားအနက္္ ထိပ္တန္းကပါ၀င္သူ 'ယန္းလာကုိတူး' ၏ စကား ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္စာရင္း၀င္ျဖစ္ေသာ ျပင္သစ္သမၼတ ခ်ားလ္စ္ဒီေဂါ၏ အတၳဳပၸတၱိကုိ ေရးသားသူလည္းျဖစ္သည္။
"ေခါင္းေဆာင္ေတြ တကယ္ရွိရက္သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ နေမာ္နမဲ့ျဖစ္ၿပီး မေတြ႔မိတာလားလုိ႔ ျပန္ဆန္းစစ္ပါတယ္။ ဒီလုိလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရင္ဆုိင္တုိးေနရတဲ့ အေျခအေနဆုိးေတြကုိ ဘယ္သူကမွ ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေပးတာ မေတြ႔ရလုိ႔ပါပဲ။ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ဆုိသူေတြလည္း ဘယ္သူမွေရွ႕ ထြက္ၿပီး ဦးမေဆာင္ပါဘူး"
ယန္းလာကုိတူးႏွင့္ အျမင္တူသူ မနည္းပါလွေပ။ ယင္းတုိ႔အနက္ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ကုိလုန္းတကၠသုိလ္က လူမႈေဗဒပါေမာကၡ အက္ဒြင္ရူးက ဤသုိ႔ေျပာသည္။
"ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳေတြပဲ ဦးေဆာင္ေနပုံေပါက္ပါတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း နယ္ပယ္မွာ ရွိတဲ့ ပီတာနိယာမ (Peter Principle) ဟာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာပါ မွန္ကန္ေနပုံပဲ။ ပီတာနိယာမက ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့ လူရည္ထက္ေတြကုိ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိရင္ ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳေတြပဲ တက္လာမွာပဲတဲ့"
၁၉၉၃ ခုႏွစ္ သမၼတကလင္တန္ အစုိးရဖြဲ႔ၿပီး လပုိင္းအၾကာတြင္ American Enterprise မဂၢဇင္းႀကီးက စစ္တမ္း တစ္ခု တင္ျပခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ကမၻာ့ထိပ္သီး စက္မႈႏုိင္ငံ ခုနစ္ႏုိင္ငံ (G7) တုိ႔က တုိက်ဳိတြင္ အစည္းအေ၀းလုပ္ရန္ စုိင္းျပင္းေနခ်ိန္ျဖစ္၏။ မိမိတုိ႔ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၏ ပဲ့ကုိင္ေခၚေဆာင္ရာေနာက္သုိ႔ လုိက္ပါေနရသည့္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံ၏ လားရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သက္ဆုိင္ရာ ျပည္သူျပည္သားတုိ႔ထံ ဆႏၵခံယူရာ အေမရိကန္ ၇၁ ရာခုိင္ႏႈန္း၊ ကေနဒါ ၇၀ ရာခုိင္ႏႈန္း၊ ၿဗိတိန္ ၆၃ ရာခုိင္ႏႈန္း၊ ျပင္သစ္ ၆၁ ရာခုိင္ႏႈန္းက 'သေဘာမက်၊ မလုိလားေၾကာင္း' ေတြ႔ရွိခဲ့ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ကမ္းလွမ္းလာသည့္ ထိပ္တန္းရာထူးတစ္ခုကုိ လက္သင့္မခံ ျငင္းဆန္ခဲ့သူ မုိက္ကယ္မန္ဒယ္ေဘာင္းက 'တုိက်ဳိမွာလုပ္မယ့္ အစည္းအေ၀းဟာ ကမၻာေပၚမွာ အားအႀကီးဆုံးႏုိင္ငံေတြရဲ့ အစည္းအေ၀းျဖစ္ၿပီး ကမၻာေပၚမွာ အားအေပ်ာ့ဆုံးေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အစည္းအေ၀းလည္း ျဖစ္တယ္' ဟု ရက္ရက္စက္စက္ ေ၀ဖန္ ေျပာဆုိ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
စစ္တမ္းယူခဲ့သည့္ အဆုိပါႏုိင္ငံႀကီးမ်ားတြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိသည္မွာ လြယ္ကူလွသည္ မဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံသား အမ်ားစု၏ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္မႈျဖင့္သာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ရေသာ စနစ္ေအာက္တြင္ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု သေဘာက်ႏွစ္သက္ႏႈိင္သည့္ အရည္အေသြးမ်ား ျမင္သာထင္သာေအာင္ ျပသႏႈိင္ဖုိ႔ လုိသည္။ အထူးသျဖင့္ G7 ၀င္ႏုိင္ငံမ်ဳိးက ႏုိင္ငံသားတုိ႔အေနႏွင့္ ကမၻာကုိ ၀င္ဆန္႔ႏႈိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကုိသာ သူတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ လုိလားမည္ အမွန္ပင္။ ထုိသုိ႔ စိစိစစ္စစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါလ်က္ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိၿပီး ဖင္မေႏြးခင္မွာပင္ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစုတုိ႔က မႏွစ္လုိ႔ေတာ့ေၾကာင္း ျပသျပန္သည္ကား မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ မကုိက္မႈေၾကာင့္ဟုပင္ ဆုိရပါလိမ့္မည္။
လန္ဒန္တုိင္းသတင္းစာ၏ ပင္တုိင္ေဆာင္းပါးရွင္ ေနာမန္စတုန္းက ယင္းအေျခအေနကုိ ဂ်ာမန္ ဒႆနဆရာႀကီးနီေရွး၏ စကားျဖင့္ ဤသုိ႔သရုပ္ေဖာ္သည္။ 'စုိက္ပ်ဳိးတုန္းက နဂါးမ်ား၊ ရိတ္သိမ္းရေတာ့ သန္းမႊား' ဟူ၍တည္း။

ေခါင္းေဆာင္မႈ စိန္ေခၚသံ
ေျပာင္းလဲမႈအရွိန္အဟုန္ ျမန္လြန္းထန္လြန္းေသာ မ်က္ေမွာက္ကမၻာႀကီးအတြင္း၌ ေခါင္းေဆာင္ရွားပါးမႈသည္ ျဖစ္ႏႈိင္ေကာင္းေသာ ျခင္းရာတစ္ရပ္ဟု ဆုိရမည္။ ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္အတူ စိန္ေခၚမႈအသစ္မ်ား ျပႆနာ အသစ္မ်ားလည္း ဘြားကနဲ ဘြားကနဲ ဒြန္တြဲေပၚထြန္းလာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္၏အျဖစ္မွာ 'မေဗဒါက တစ္ပင္တည္း' ဆုိသည့္အျဖစ္ထက္ ပုိမုိဆုိး၀ါးဖြယ္ရွိသည္။ ပန္းပန္ဖုိ႔ေ၀းစြ၊ အေထာင္အေသာင္းေသာ ျပႆနာဘဲအုပ္တုိ႔၏ အယက္အကန္ၾကား၀ယ္ အပုိင္းပုိင္း ျပတ္ေတာက္ေၾကမြၿပီး လြင့္ေပ်ာက္မသြားဖုိ႔ပင္ အေတာ္ႀကီး ဘုရားတေနရမည့္ကိန္း။
သုိ႔ေသာ္ စိန္ေခၚေနေသာျပႆနာတုိ႔ကုိ အေကာင္းဖက္မွ ရႈျမင္ႏႈိင္ပါေသးသည္။ စိန္ေခၚမႈကုိ အခြင့္အလမ္း ေကာင္းအျဖစ္ ခံယူၿပီး ေအာင္ျမင္မႈကုိ ရယူႏႈိင္ပါသည္။ အၾကပ္အတည္းက ေခါင္းေဆာင္ကုိ ေမြးဖြား ေပးသည္ဆုိေသာ စကားသည္ ဤသုိ႔ေသာ အလွည့္အေျပာင္းကုိ ရည္ၫႊန္းျခင္းမဟုတ္ေလာ။ စိန္ေခၚမႈတုိ႔ကုိ ဦးေဆာင္ရင္ဆုိင္၍ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ဦးေဆာင္ရယူသူကုိပင္ ေခါင္းေဆာင္ဟု ေခၚေ၀ၚသမုတ္ျခင္း မဟုတ္ ပါေလာ။ စိန္ေခၚမႈတုိ႔ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားရွိႏႈိင္သကဲ့သုိ႔ သစ္ထြန္းလာေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း ရွိမည္ အမွန္ပင္။
စိန္ေခၚမႈတုိ႔ကား ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္၌သာ ရွိသည္မဟုတ္ေပ။ နယ္ပယ္အသီးသီးတြင္ ရွိေနသည္။ နယ္ပယ္အသီးသီးတြင္ ျပႆနာမ်ဳိးစုံႏွင့္ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနေသာေၾကာင့္ လက္ရွိကမၻာ့အေနအထားကုိ ကမၻာ့ပုံစံပ်က္အသစ္ (The New World Disorder) ဟုပင္ ေခၚေ၀ၚသူမ်ား ရွိေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ နယ္ပယ္ေပါင္းစုံမွ စိန္ေခၚသံေပါင္းစုံ ထြက္ေပၚေနျခင္းကုိ လူသားတုိင္းအတြက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းမ်ားဟု ေမွ်ာ္လင့္ႏႈိင္သည္။ လူမႈေရး စီးပြားေရး အိမ္ေထာင္ေရးမွသည္ ပညာေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရးအဆုံး နယ္ပယ္အသီးသီးမွ ေသာေသာညံညံ ထြက္ေပၚေနေသာ စိန္ေခၚသံတုိ႔သည္ ေခါင္းေဆာင္သစ္တုိ႔ကုိ လက္ယပ္ဖိတ္ေခၚေနျခင္းပင္တည္း။

ဒ႑ာရီႏွင့္ အမွန္တရား
ေခါင္းေဆာင္မႈအတြက္ စိန္ေခၚသံတုိ႔မည္မွ်ညံေနေသာ္လည္း လူမ်ားစုသည္ကား ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သေယာင္ ဖာသိဖာသာေနၾကသည္။ ဤသည္ပင္ 'ေခါင္းေဆာင္ရွားကမၻာႀကီး' အတြက္ အနာဂတ္မဲ့ဖုိ႔ အလားအလာျဖစ္ေနသည္။ လူမ်ားစုအေနႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မႈကုိ ေရွာင္ရွားျခင္းသည္ ဒ႑ာရီတုိ႔ လႊမ္းမုိးမႈေၾကာင့္ဟု ေခါင္းေဆာင္မႈပညာရွင္တုိ႔က ေထာက္ျပၾကသည္။ သူရသတၱိကင္းမဲ့ျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္။ စြမ္းေဆာင္ရည္ခ်ဳိ႔တဲ့ေသာေၾကာင့္မဟုတ္။ ေခါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ လြဲလြဲမွားမွား ဒ႑ာရီစကားတုိ႔ကုိ ယုံမွတ္လက္ခံထားေသာေၾကာင့္သာဟု ဆုိသည္။ ယုံတမ္းဒ႑ာရီတုိ႔ကား အမွန္တရားကုိ ဖုံးကြယ္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ သည့္ ကိရိယာတစ္မ်ဳိး ျဖစ္၏။
ဒ႑ာရီက ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ တန္ခုိးသိဒၶိႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ မဟာပါရမီရွင္မ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။ အမွန္မူကား ေခါင္းေဆာင္တုိ႔၏စြမ္းအားသည္ တန္ခုိးသိဒၶိမွ လာသည္မဟုတ္။ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုအေပၚ ျပင္းထန္စြာ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈမွ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္လုိသည့္ ဆႏၵမွလည္းေကာင္း ေပၚထြက္လာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
ဒ႑ာရီက ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ တမန္ေတာ္ပေရာဖက္မ်ားကဲ့သုိ႔ လာမည့္အနာဂတ္ကုိ အတိအက် ေဟာေဖာ္ၫႊန္ျပႏႈိင္သူဟု ဆုိသည္။ အမွန္မူကား ေခါင္းေဆာင္ထံတြင္ အနာဂတ္ရုပ္ပုံတစ္ခုရွိသည္ဆုိရာ၌ ယင္းအနာဂတ္ရုပ္ပုံသည္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္သည့္ စိတ္တန္ခုိးမွ ထြက္ေပၚလာျခင္းမဟုတ္။ ေနာက္လုိက္တုိ႔၏ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ မိမိ၏ကုိယ္ပုိင္အေတြးအေခၚတုိ႔မွ ထြက္ေပၚလာျခင္းသာျဖစ္သည္။
ဒ႑ာရီက ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ အံ့မခန္းစြန္႔စားမႈတုိ႔ျဖင့္ ေနာက္လုိက္တုိ႔ကုိ ဆြဲေဆာင္ကာ သူအလုိရွိရာသုိ႔ ေခၚသြားတတ္သူဟု ဆုိသည္။ အမွန္မူကား စြန္႔စားခန္းတုိ႔ျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ျခင္းမဟုတ္။ ေနာက္လုိက္တုိ႔၏ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ ေလးေလးစားစား တန္ဖုိးထားေသာေၾကာင့္ သူထံပါးသုိ႔ ေနာက္လုိက္မ်ား ၀န္းရံခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
ဒ႑ာရီက ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ ထိပ္ဆုံးတြင္ တစ္ကုိယ္တည္း တည္ရွိသူဟု ဆုိသည္။ အမွန္မူကား ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ ေနာက္လုိက္မ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာကဲ့သုိ႔ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ေနထုိင္သူျဖစ္သည္။
ဒ႑ာရီက ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ သူတပါးကုိ ထိမ္းခ်ဳပ္သူျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။ အမွန္မူကား ေခါင္းေဆာင္ တုိ႔သည္ သူတစ္ပါးကုိ မထိမ္းခ်ဳပ္။ သူတစ္ပါးကုိ အစြမ္းထက္ထက္ အလုပ္လုပ္လာႏႈိင္ေအာင္ အားေပး ကူညီသူသာ ျဖစ္သည္။
ဒ႑ာရီတုိ႔သည္ ေခါင္းေဆာင္ကုိ လူ႔ေလာက၏အထက္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ထားၾကသည္။ ေကာင္းကင္ဆန္ေသာ အထြတ္အျမတ္ေနရာ၌ တစ္သီးတစ္သန္႔ ထားၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္မႈသည္ ေနရာဌာနတစ္ခုမဟုတ္။ သက္၀င္လႈပ္ရွားမႈျဖစ္စဥ္တစ္ခုသာ ျဖစ္၏။ ေခါင္းေဆာင္၏ အႏွစ္သာရကုိ ေနရာဌာနျဖင့္ ေဖာ္က်ဴး၍မရ၊ လက္ေတြ႔အလုပ္တုိ႔ျဖင့္သာ ေဖာ္က်ဴးရပါမည္။

ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ မဂၢင္၅ပါး
ဒ႑ာရီမာယာတုိ႔၏ လႊမ္းမုိးဖမ္းစားမႈကုိ သုတ္သင္ဖယ္ရွားလုိက္မည္ဆုိလွ်င္ ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ လူထဲကလူသာျဖစ္ေၾကာင္း ထင္းထင္းႀကီး ျမင္သိပါမည္။ ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ ေမြးရာပါ တန္ခုိးရွင္မဟုတ္။ ဗီဇပါသိဒၶိရွင္ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔၌ထူးျခားေသာ စြမ္းေဆာင္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ား ရွိသည္။ 'ေခါင္းေဆာင္မႈစိန္ေခၚသံ' ဟူေသာ စာအုပ္ကုိ ေရးသားသူ ဂ်ိမ္းကုိဇက္ႏွင့္ ဘာရီေပါ့ဆနာတုိ႔က ေခါင္းေဆာင္တုိ႔၏ ထူးကဲေသာ စြမ္းေဆာင္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ားကုိ ျမစ္ဖ်ားခံရာတြင္ ေခါင္းေဆာင္ဟူသမွ်၌ မခၽြတ္မယြင္းရွိေနေသာ က်င့္စဥ္ငါးပါးကုိ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါသည္။

၁။တည္ဆဲျဖစ္စဥ္ကို စိန္ေခၚျခင္း
ေခါင္းေဆာင္မႈသည္ အေသရပ္ေနေသာ ျဖစ္စဥ္မဟုတ္။ လႈပ္ရွားရွင္သန္ေနေသာ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္၏။ ေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုက သူတုိ႔၏ ေအာင္ျမင္မႈသည္ 'အခ်ိန္ကုိက္ေနရာကုိက္ျဖစ္ျခင္း' 'အခြင့္ေကာင္းႏွင့္ ၾကံဳႀကိဳက္ျခင္း' ဟု အေၾကာင္းျပတတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သည့္ေခါင္းေဆာင္မွ် 'ကံၾကမၼာ၏မ်က္ႏွာသာေပးမႈ' ကုိ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေစာင့္ၿပီး ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ လုပ္မေနၾက။ ဒ႑ာရီထဲကေခါင္းေဆာင္သည္ ေအးေဆး တည္ၿငိမ္မႈရွိေသာ အစုအဖြဲ႔ကုိၾကည့္ၿပီး သာယာၾကည္ႏူးတတ္သူျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ ေခါင္းေဆာင္ တုိ႔သည္ကား တည္ဆဲအေနအထားကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ေရးအတြက္ အစုအဖြဲ႔ကုိ လႈပ္ရမ္းသူမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။
ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ လက္ရွိအေနအထားကုိ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္း မရွိတတ္။ ပုိမုိေကာင္းမြန္ေသာ အဆင့္သုိ႔တက္ရန္ နည္းလမ္းသစ္မ်ား ရွာေဖြေတြ႔ရွိဖုိ႔အတြက္ မသိကၽြမ္းေသာ နယ္ေျမစိမ္းမ်ားဆီသုိ႔ ေျခခ်လုိသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိန္ေခၚသံကုိ နားစုိက္သည္။ စိန္ေခၚခ်က္ကုိ ရွာေဖြသည္။ သုိ႔မဟုတ္ သူကုိယ္တုိင္က စိန္ေခၚသံေပးေလသည္။

၂။ အမ်ားႀကိဳက္အနာဂတ္ရုပ္ပုံကုိ ဖန္တီးတင္ျပျခင္း
အနာဂတ္သည္ မေသခ်ာ မေရရာမႈတုိ႔ျပည့္ေနေသာ နယ္ေျမစိမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ယင္းနယ္ေျမစိမ္းသုိ႔ သက္သာ ေခ်ာေမာစြာ သြားႏႈိင္ေသာ လမ္းမရွိ။ ကႏၱာရခရီးၾကမ္းႏွင့္ ခေရာင္းေတာသာရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္သည္ သူ၏ အေမွ်ာ္အျမင္ျဖင့္ အနာဂတ္ကုိ အိပ္မက္မက္ၾကည့္သည္။ စိတ္ကူးပုံေဖာ္ၾကည့္သည္။ သုိ႔ျဖင့္ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္ေသာ ျဖစ္ႏႈိင္ဖြယ္ရွိေသာ ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ အနာဂတ္ရုပ္ပုံလႊာတစ္ခု ေပၚထြန္းလာသည္။ ေခါင္းေဆာင္မွန္လွ်င္ ယင္းကဲ့သုိ႔ အနာဂတ္ရုပ္ပုံလႊာတစ္ခုကုိ ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ပုံေဖာ္စိတ္ကူးႏႈိင္ရမည္။
သုိ႔ေသာ္ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း သိျမင္ေနရုံႏွင့္ မလုံေလာက္။ သူတစ္ပါးကုိ တင္ျပႏႈိင္ရမည္။ အနာဂတ္ရုပ္ပုံကုိ ဖန္တီးၿပီး အသက္သြင္းရမည္။ သူ၏ စိတ္ကူးအိပ္မက္သည္ သူ႔အစုအဖြဲ႔၏ စိတ္ကူးအိပ္မက္အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိေရးအတြက္ ၾကည္လင္ျပတ္သားေသာ ေဖာ္က်ဴးတင္ျပမႈကုိ အားထုတ္ရမည္။ အနာဂတ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မေရမရာျဖစ္ေနသူမ်ား ၀ုိးတ၀ါးျဖစ္ေနသူမ်ား သုိ႔မဟုတ္ အနာဂတ္ေပ်ာက္ေနသူမ်ားအတြက္ ေခါင္းေဆာင္က တင္ျပေသာ အနာဂတ္ဒီဇုိင္းသည္ တကယ့္အားေဆး။ 'အနာဂတ္ရုပ္ပုံမရွိလွ်င္ ပ်က္စီးၾကအံ့' ဟူေသာ ဘုိင္ဘယ္က်မ္းလာစကားသည္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔အတြက္ လက္စြဲစကားျဖစ္၏။

၃။ အျခားသူတုိ႔ ပါ၀င္လုပ္ကုိင္ေအာင္ အားေပးျခင္း
အနာဂတ္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာတြင္ ကုိယ္တစ္ဦးတည္းႏွင့္ မျဖစ္ႏႈိင္သည္ကုိ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ သိၾကသည္။ အစုအဖြဲ႔အတြင္း ထူးကဲေသာ စြမ္းေဆာင္ေအာင္ျမင္မႈတုိ႔ကုိ ရရွိႏႈိင္ေရးအတြက္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားလုိအပ္သည္ကုိ သူတုိ႔ မေမ့ၾက။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ မိသားစုကဲ့သုိ႔ ရင္းႏွီးခုိင္မာေသာ အစုအဖြဲ႔မ်ားကုိ ဖန္တီးၾကသည္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အဖုိ႔ ေအာင္ျမင္မႈဟူသည္မွာ 'မိမိ၏ေအာင္ျမင္မႈ' မဟုတ္ေပ။ 'မိမိတုိ႔၏ ေအာင္ျမင္မႈ' သာျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စြမ္းေဆာင္ခ်က္မွာလည္း 'မိမိ၏စြမ္းေဆာင္ခ်က္' မဟုတ္။ 'မိမိတုိ႔၏ စြမ္းေဆာင္ခ်က္သာ' ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္သည္ မိမိ၏ ေနာက္လုိက္မ်ား စြမ္းေဆာင္ရည္ထက္ျမက္ေရးကုိ အားေပးကူညီသည္။ ေခါင္းေဆာင္၏ အားေပးမႈေၾကာင့္ပင္ ေနာက္လုိက္မ်ား၏ စြမ္းရည္မ်ား တုိးပြားလာျခင္းႏွင့္အတူ ထက္ျမက္ေသာ လုပ္ကုိင္မႈတုိ႔လည္း ေပၚထြန္းလာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ယင္းေနာက္လုိက္တုိ႔သည္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္လာၾကသတည္း။

၄။စံျပနမူနာျဖစ္ျခင္း
'အလုပ္အကုိင္က လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ ေပးၿပီး၊ အျပဳအမူက ေလးစားမႈကုိ ေပးသည္' ဟူေသာစကားရွိ၏။ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔က ေနာက္လုိက္တုိ႔ကုိ အကဲျဖတ္သကဲ့သုိ႔ ေနာက္လုိက္တုိ႔ကလည္း ေခါင္းေဆာင္ကုိ အကဲျဖတ္ေနပါသည္။ ေနာက္လုိက္တုိ႔အေနႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္၏ အျပဳအမူသည္ ေခါင္းေဆာင္၏တန္ဖုိးကုိ ေဖာ္ျပခ်က္ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ မိမိတုိ႔ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ စံနမူနာမ်ားလည္း ျဖစ္ေနသည္။ 'ငါတုိ႔ေခါင္းေဆာင္ဟာ သူေျပာတဲ့အတုိင္း လက္ေတြ႔လုပ္ရဲ့လား' ဟူေသာေမးခြန္းသည္ ေနာက္လုိက္တုိ႔သုံးသည့္ မွတ္ေက်ာက္ ပင္ျဖစ္၏။
အစုအဖြဲ႔တစ္ခု၏ ေအာင္ျမင္မႈရရွိေရးအတြက္ စကားလုံးမ်ား စီမံခ်က္မ်ားႏွင့္ လုံေလာက္ျခင္းမရွိပါ။ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ မိမိ၏ယုံၾကည္ခ်က္တုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္ သရုပ္ေဖာ္ျပၾကသည္။ အေျပာကုိ လက္ေတြ႔လုပ္ျပၾကသည္။ အေျပာႏွင့္အလုပ္ တစ္ထပ္တည္းက်ျခင္းသည္ပင္ ေခါင္းေဆာင္၏ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ ျဖစ္ေလသတည္း။

၅။စိတ္ဓာတ္ခြန္အား တိုးျမွင့္ေပးျခင္း
ေအာင္ျမင္မႈသုိ႔သြားရာလမ္းသည္ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းေသာ ေတာင္ထြတ္ေတာင္ထိပ္သုိ႔ တက္ရသည္ႏွင့္ အလားတူသည္။ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈကုိ ဇြဲရွိရွိႏွင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ႏႈိင္ဖုိ႔ လုိအပ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္ ေနာက္ လု္ိက္ပါသူ တုိ႔မွာ လမ္းခုလပ္တြင္ပင္ အားအင္ကုန္ခမ္းသြားတတ္သည္။ လက္ေလွ်ာ့သြားတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာက္လုိက္မ်ား ေရွ႔သုိ႔ ဆက္လက္လုိက္ပါလာေအာင္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား သြင္းေပး ၾကသည္။
ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခု၏ အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ျဖစ္သူ ဇဖီရုိပုိလုိက သူ၏၀န္ထမ္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ကုိ ႏွစ္ပတ္လည္ ဆုေၾကးေပးအပ္ရာတြင္ တကယ့္အခန္းအနားႀကီးလုပ္ၿပီး ေပးသည္။ 'ဆုေၾကးေပးလွ်င္ စာတုိက္ကပုိ႔ၿပီး ေပးတာမ်ဳိး မလုပ္ပါႏွင့္။ အခန္းအနားႏွင့္ ေပးပါ' ဟူေသာ စကားကုိ သူလက္ကုိင္ထားသည့္ စိတ္ဓာတ္ ခြန္အားသြင္းနည္း တစ္မ်ဳိးျဖစ္ပါ၏။
ေနာက္လုိက္တုိ႔အေနႏွင့္ မိမိတုိ႔လုပ္ခဲ့ၿပီးသမွ်အေပၚ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔က အသိအမွတ္ျပဳ တန္ဖုိးထား ျခင္းေလာက္ စိတ္အားတတ္စရာ မရွိ။ ဤအခ်က္ကုိ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ သိၾကသည္။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေအာင္ပြဲႏွင့္ ထုိက္တန္သူမ်ားအျဖစ္ သေဘာေပါက္လာၾကသည္။ ယင္းသုိ႔ သေဘာေပါက္သြားသူတုိ႔အဖုိ႔ ေခါင္းေဆာင္၏ ေနာက္သုိ႔ ဆက္မလုိက္ဘဲ လက္ေလွ်ာ့က်န္ရစ္ျခင္းေလာက္ ရွက္စရာအလုပ္မ်ဳိးမရွိၿပီ။ စိတ္ဓာတ္ ခြန္အားသြင္းေပးႏႈိင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ေနာက္က လုိက္ပါရျခင္းသည္ စိတ္ပ်က္စရာမေကာင္းဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္း ေနသည္။ ထပ္ေရာက္မွ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ရရွိသည္မဟုတ္။ ေတာင္တက္ရင္းႏွင့္ပင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရေနသည္။ စင္စစ္ ယင္းသည္ပင္ ေအာင္ျမင္မႈေပတည္း။

ေနာက္လိုက္တို႔၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
အစုအဖြဲ႔တုိ႔အတြင္း၌ ထူးကဲေသာ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ရရွိေစႏႈိင္ခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္မွန္သမွ်၏ အက်င့္အၾကံ ငါးမ်ဳိးကား 'ေခါင္းေဆာင္မႈ' ဟူေသာ ဇတ္ထုပ္၏ တစ္၀က္မွ်သာျဖစ္ပါ၏။ စင္စစ္ 'ေခါင္းေဆာင္မႈ' သည္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔၏ အေၾကာင္းအရာသက္သက္ မဟုတ္ပါ။ ေခါင္းေဆာင္မႈတြင္ ေနာက္လုိက္တုိ႔၏ အေၾကာင္းအရာလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ထံတြင္ ေခါင္းေဆာင္မႈဂုဏ္ရည္မ်ား ရွိမရွိကုိ ဆုံးျဖတ္သူကား ေနာက္လုိက္တုိ႔ပင္ ျဖစ္ေပ၏။ မည္သူေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သင့္သည္ မည္သူ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ထုိက္သည္ကုိ ေနာက္ဆုံး ဆုံးျဖတ္ျပဌာန္းေပးမည့္သူကား ေနာက္လုိက္တုိ႔သာျဖစ္၏။ ေခါင္းေဆာင္မႈ ဟူသည္ ေနာက္လုိက္တုိ႔၏ ျမင္ကြင္းထဲ၌သာ ရွိေသာအရာျဖစ္ပါသည္။
အေမရိကန္ စီမံခန္႔ခြဲမႈအသင္းႀကီးက ႀကီးမွဴး၍ မန္ေနဂ်ာ ၁၅၀၀ ကုိ စစ္တမ္းထုတ္ခဲ့သည္။ 'မိမိ၏ အထက္ ေခါင္းေဆာင္ထံတြင္ မည္သည့္ဂုဏ္ရည္တုိ႔ကုိ အႏွစ္သက္ဆုံးျဖစ္သနည္း' ဟူေသာေမးခြန္းျဖင့္ စစ္တမ္း ေကာက္ယူခဲ့သည္။ ယင္းေမးခြန္းႏွင့္အတူ ဂုဏ္ရည္ေပါင္း ၂၂၅ မ်ဳိးကုိလည္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ရုိးသားမႈ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ ဦးေဆာင္ႏႈိင္မႈ၊ သေဘာထားႀကီးမႈ စသည္ျဖင့္။
တစ္ဖန္ ျပည္ေထာင္စု စီမံခန္႔ခြဲေရးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔ကလည္း အလားတူ ေမးခြန္းမ်ဳိးႏွင့္ပင္ ျပည္ေထာင္စု အစုိးရအတြင္းရွိ အႀကီးတန္းအမႈေဆာင္အရာရွိေပါင္း ၈၀၀ ကုိ စစ္တမ္း ေကာက္ခဲ့သည္။ စင္တာကလာရာတကၠသုိလ္ႏွင့္ တျခားေနရာမ်ားတြင္ ျပဳလုပ္ေသာ စီမံခန္႔ခြဲေရး ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲ မ်ားတြင္ တက္ေရာက္လာသည့္ ထပ္တန္းမန္ေနဂ်ာေပါင္း ၂၆၁၅ ေယာက္ကုိလည္း အလားတူ စစ္တမ္း ေကာက္ယူၾကည့္သည္။ ေနာက္ဆုံးစစ္တမ္း၌ ရရွိေသာအေျဖကား ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္၏။
၁။ ရုိးသားမႈ ၈၃%
၂။ ကၽြမ္းက်င္မႈ ၆၇%
၃။ ေရွ႔ေရးေမွ်ာ္ေတြးျပင္ဆင္မႈ၆၂%
၄။ အားေပးလႈံ႔ေဆာ္တတ္မႈ
၅။ အသိပညာရွိမႈ၄၃%
၆။ မွ်တမႈ၄၀%
၇။ သေဘာထားႀကီးမႈ၃၇%
၈။ ပြင့္လင္းမႈ၃၄%
၉။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းမႈ၃၄%
၁၀။ မွီခုိအားထားႏႈိင္မႈ ၃၃%

ယုံၾကည္မႈ ပဓာန
စစ္တမ္းမွန္သမွ်တုိ႔တြင္ ေနာက္လုိက္တုိ႔ အလုိလားအႏွစ္သက္ဆုံး ေခါင္းေဆာင္ဂုဏ္ရည္သည္ 'ရုိးသားမႈ' ျဖစ္ပါသည္။ ထုိေနာက္မွာ 'ကၽြမ္းက်င္မႈ' လုိက္သည္။ ထုိက္ေနာက္မွာမွ 'အေမွ်ာ္အျမင္' လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္မွာမွ 'အားေပးလႈံ႔ေဆာ္မႈ' လုိက္သည္။ ထိပ္ဆုံးဂုဏ္ရည္ေလးခ်က္ကုိ ပူးေပါင္းလုိက္ေသာ္ 'ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ' ဟူ၍ အေျဖထြက္လာပါေတာ့သည္။
ေနာက္လုိက္မွန္သမွ်သည္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္၏ေနာက္သုိ႔ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈျဖင့္ လုိက္ပါေန ျခင္းျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးသက္သက္ေၾကာင့္ လုိက္ေနျခင္းမဟုတ္။ မန္ေနဂ်ာႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔၏ ျခားနားခ်က္ သည္ ဤေနရာတြင္ ထင္ရွားသည္။ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္သည္ သူလက္ေအာက္၀န္ထမ္းကုိ ဆုေပး ဒဏ္ေပး စနစ္ျဖင့္ ခုိင္းေစေပလိမ့္မည္။ သူခုိင္းသည့္အတုိင္း လုပ္ေအာင္ လစာတုိးေပးျခင္း၊ ရာထူးတုိးျခင္း၊ ဆုေၾကး ေပးျခင္း စသည့္ဆုလာဘ္တုိ႔ျဖင့္ ဖ်ားေယာင္းပါမည္။ လစာျဖတ္ျခင္း၊ ရာထူးေလွ်ာ့ျခင္း၊ အလုပ္ျဖဳတ္ျခင္း စသည့္ ျပစ္ဒဏ္တုိ႔ျဖင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ပါမည္။
ေခါင္းေဆာင္ကား ထုိသုိ႔လုပ္မည္မဟုတ္။ ေခါင္းေဆာင္မႈ၏ အႏွစ္သာရသည္ လုပ္သင့္ သည္ဟု သေဘာေပါက္ ထားေသာ အလုပ္တစ္ခုကုိ ေနာက္လုိက္တုိ႔ လုိက္ပါလုပ္ေဆာင္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာေအာင္ လုပ္သည့္ အတတ္ပညာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာက္လုိက္တုိ႔ကုိ သူႏွင့္အတူ လုိက္ပါခ်င္စိတ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္သည့္ အတတ္ပညာျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာက္လုိက္တုိ႔ကုိ သူႏွင့္အတူ လုိက္ပါခ်င္စိတ္ေပၚလာေအာင္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ ဦးဆုံးလုပ္သည့္အလုပ္မွာ 'ေနာက္လုိက္တုိ႔၏ ယုံၾကည္စိတ္ခ်မႈ' ခံယူရရွိေရး ျဖစ္ေပသည္။ ေခါင္းေဆာင္သည္ 'ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရသူ' ျဖစ္ေၾကာင္း အလုပ္ျဖင့္ သက္ေသျပသည္။ ယင္းအလုပ္တုိ႔ကား တည္ဆဲျဖစ္စဥ္ကုိ စိန္ေခၚျခင္း၊ အမ်ားလက္ခံႏႈိင္မည့္ အနာဂတ္ရုပ္ပုံကုိ ဖန္တီးတင္ျပျခင္း၊ အျခားသူတုိ႔ကုိ ပါ၀င္လုပ္ကုိင္ေအာင္ အားေပးျခင္း၊ စံနမူနာျပျဖစ္ျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား တုိးျမွင့္ေပးျခင္း စသည့္ မဂၢင္ငါးပါးပင္ ျဖစ္ေပသတည္း။

အဇၩတၱမွသည္ အနာဂတ္ကမၻာသုိ႔
ေခါင္းေဆာင္လုိစိတ္ရွိျခင္းႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ႏႈိင္မည္ဟု ယုံၾကည္ခ်င္းတုိ႔သည္ ေခါင္းေဆာင္မႈသုိ႔ သြားရာလမ္း၏ တာထြက္အစ ျဖစ္ပါ၏။ ေခါင္းေဆာင္မႈသည္ အႏုပညာတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ယင္းအႏုပညာကား ကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ရေသာ အႏုပညာ။ အႏုပညာရွင္တုိ႔၌ သူ၏အႏုပညာကုိ ေဖာ္က်ဴးရန္ ကိရိယာကုိယ္စီ ရွိၾကသည္။ ဂီတပညာရွင္၌ တူရိယာမ်ားရွိသည္။ ပန္းခ်ီပညာရွင္၌ စုတ္တံႏွင့္ ေဆးမ်ားရွိသည္။ ေခါင္းေဆာင္မႈအႏုပညာရွင္၌ကား သူကုိယ္တုိင္သည္ သူ၏ကိရိယာ ျဖစ္ေပေတာ့၏။ ေခါင္းေဆာင္မႈ အႏုပညာကုိ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္ျခင္းဟူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အဆုံးစြန္အားျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ဖြံ႔ၿဖိဳးျခင္းသည္ မိမိအတၱ တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈပင္ ျဖစ္ေပ၏။
ေလ့လာခ်က္တုိ႔အရ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔တြင္ ထူးျခားေသာ အက်င့္အၾကံႏွင့္ ထူးျခားေသာ ဂုဏ္ရည္တုိ႔ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။ ထူးျခားေသာအက်င့္အၾကံႏွင့္ ထူးျခားေသာဂုဏ္ရည္ဟုဆုိရေသာ္လည္း သာမန္ လူတုိင္း စြမး္ေဆာင္ႏႈိင္ေသာ အက်င့္အၾကံမ်ားခ်ည္းသာ ျဖစ္၏။ သာမန္လူတုိင္း ပုိင္ဆုိင္ရရွိႏႈိင္ေသာ ဂုဏ္ရည္မ်ားသာ ျဖစ္၏။ လူထက္လြန္ေသာ အက်င့္အၾကံႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မ်ား မဟုတ္ၾက။
သုိ႔ေသာ္ ယင္းအက်င့္အၾကံႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မ်ားမရွိဘဲလ်က္ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခ်င္၍ကား မရ။ မိမိကုိယ္ကုိသာ အားကုိးရမည္ျဖစ္၏။ ဤသည္ပင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ကား အခြင့္ေကာင္းဟုဆုိရေပမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ အေျခခံခံယူခ်က္သည္ 'မိမိမွတစ္ပါး အားထားကုိးကြယ္ရာမရွိ' ဟူ၍ျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ေနာက္ဆုံးပန္းတုိင္သည္ 'မိမိကုိယ္ကုိ ပုိင္ႏုိင္ေရး' ပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
မ်က္ေမွာက္ကမၻာႀကီးကား အရွိန္အဟုန္ႀကီးစြာေျပာင္းလဲေနသည္။ ယင္းေျပာင္းလဲမႈသည္ နယ္ပယ္အသီးသီးကုိ ရုိက္ခတ္ေနသည္။ ပုဂၢလိက တစ္ဦးခ်င္းမွအစ အိမ္ေထာင္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ကမၻာေရးအစုအဖြဲ႔တုိ႔အဆုံး ေျပာင္းလဲမႈဒဏ္ေၾကာင့္ သိမ့္သိမ့္တုန္ေနသည္။ ယင္းကုိ 'အနာဂတ္ေသြးလန္႔မႈ' ေရာဂါအမည္တပ္သူက တပ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ အနာဂတ္ကုိ မထိတ္လန္႔။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔မည္နည္း။ အနာဂတ္သည္ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔၏ ႀကီးစုိးရာနယ္ပယ္ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
'ကၽြႏု္ပ္သည္ ေတာင္တန္းႀကီးကုိ ေအာင္ႏုိင္သည္မဟုတ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကုိယ့္ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္၊ ကုိယ့္သံသယစိတ္မ်ားကုိ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းသာျဖစ္သည္' ဟု ဧ၀ရက္ေတာင္ကုိ ဦးဆုံး တက္ခဲ့သူ ဂ်င္၀ွစ္တိတ္ကားက ေျပာသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူသားမ်ားသည္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းျဖင့္ အနာဂတ္ကမၻာႀကီးကုိ ဦးေဆာင္ႏႈိင္ရမည္ ျဖစ္ပါ သတည္း။

ေမာင္သာမည

Where Have All The Leaders Gone?
By James Walsh
The Leadership Challenge By J.M. Kouzed And B.Z. Posner

(အထက္ပါစာတမ္းကုိ ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေလ့လာေရးစာစဥ္ အမွတ္ (၄) တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ ဖူးပါသည္။)

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက ဖန္တည္း ႏိုင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲ တခု

မတ္လ(၁၇) ရက္၊ ၂၀၀၉
၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ နီးလာေလေလ တခ်ိဳ႕လူေတြ မ႐ိုးမရြျဖစ္ေလ ျဖစ္ေနတာကို ဒီေန႔ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ျပည္သူလူထုက နည္းနည္းမွ စိတ္မဝင္စားတဲ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို အင္အားစုေပါင္းစံုက အမ်ိဳးမ်ိဳး တုံ႔ျပန္ ေနၾက ပံုေတြဟာ စိတ္ဝင္စားစရာေတာ့ အေကာင္းသားလို႔ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အျပတ္အသတ္အႏိုင္ရၿပီးမွ စစ္အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳတာ ျငင္းပယ္ ျခင္းခံရတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ဒီကိစၥကို စကားထဲေတာင္ ထည့္အေျပာမခံပါဘူး။ ျပည္ပေရာက္ အင္အားစုေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕က ေရြးေကာက္ပြဲကို အသိအမွတ္မျပဳဘူးလို႔ ေၾကညာေနၾကသလို တခ်ိဳ႕ ကေတာ့လည္း “ႏွစ္ခါေခၚမွ” ဆိုတာမိ်ဳး ညိဳျမလုပ္ေနၾကပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း နအဖက အသံေလးေပး လိုက္တာနဲ႔ ခ်ိဳ(ဂ်ိဳ) ႂကြေနၾက သူေတြဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္ေရးစီမံကိန္းေတြကို ေျပာင္ေၾကညာ လုပ္ကိုင္ေနၾကပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ ထြက္မလာေသးလို႔ဆိုၿပီး လည္ပင္း ကိုးေတာင္ေက်ာ္ ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျပည္တြင္းေရာျပည္ပမွာပါ နအဖကေတာင္ ေမာင္ေမာင္ မေခၚေသးဘူး ‘ဗ်ာ’ ထူးၿပီးေနၿပီ ဆိုတဲ့လူမ်ိဳးေတြလည္း မနည္းဘူး ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ေျပာရရင္ ဒီေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္လုပ္ေနသူေတြအဖို႔ေတာ့ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ ဘာမွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ သူတို႔အဖို႔ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အမတ္ေနရာေလး တခုႏွစ္ခုကိစၥပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ တျပည္လံုး ဘာျဖစ္သြား မလဲ ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ကဆိုရင္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဝင္မပါတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵ႐ွင္ ေတြဟာ နအဖဘက္ရဲ႕ အမတ္ေလာင္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ အေ႐ြးခံသူ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို မဲေပး မွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ဖို႔ အလားအလာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တြက္ၾကဟန္တူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔တေတြက တက္ႂကြေနၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို အေျခခံက်က် ဆန္႔က်င္သူေတြက်ေတာ့ နအဖရဲ႕ ဒီဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ တကယ့္ျပႆနာႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။

စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက ေသနတ္ျပၿပီး မဲထည့္ခို္င္းထားတဲ့ ဒီဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ နိဒါန္းကေန ေနာက္ဆံုး အခန္း (၁၅) အထိ ျပႆနာေတြ ဒင္းၾကမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ နိဒါန္းတခုလံုးရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ သူတို႔ရဲ႕ “အမ်ိဳးသား ညီလာခံ” ဆိုတာႀကီးက ခ်မွတ္တဲ့ အေျခခံမူေတြ၊ အေသးစိတ္မူေတြကို အတင္းလက္ခံခိုင္းၿပီး “ျပည္လံုးကၽြတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ” ရလဒ္ကို အတည္ျပဳေပးပါတယ္လို႔ အတင္းလက္ခံ သေဘာတူခိုင္းတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ တနည္း ေျပာရရင္ သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ႀကိဳက္သလိုလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ “အမ်ိဳးသားညီလာခံ” ဆိုတာႀကီးကိုပါ အသိအမွတ္ ျပဳခိုင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အခန္း (၁၄) မွာက်ေတာ့ နဝတ-နအဖ အာဏာရစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မာရွယ္ေလာ ေခတ္မွာ တတိုင္းျပည္လံုး ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ သူတို႔လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ခဲ့သမွ်ကို သင္ပုန္းေခ်၊ လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ ေပးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ဥပေဒအမိန္႔ေတြကိုလည္း ဆက္လက္အတည္ျပဳ လက္ခံသြားရမယ္လို႔ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ ဒါက ဒီ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ ထိပ္နဲ႔ဘိတ္ကိုသာ အလြယ္ျမင္သာေအာင္ ေထာက္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ ဒီဥပေဒတခုလံုး၊ တအုပ္လံုး၊ အခန္းတိုင္းကို ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရင္ ဗမာျပည္မွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္ၿမဲေနေရးအတြက္ ေရးထားတာ ခ်ည့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဥပေဒကို ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္၊ ၾကည့္ျမင္တယ္ဆိုတာဟာ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံေရးမွာ အင္မတန္ အဓိကက်တဲ့ စံတခုျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီတေကြ႕မွာ ဒီဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဥပေဒကို ေထာက္ ခံတယ္ (နအဖ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ေနရလို႔ ေျပာင္ မဆန္႔က်င္ ႏိုင္သူေတြကို မဆိုလိုပါ)၊ မေထာက္ခံဘူးဆိုတာဟာ ရပ္တည္ခ်က္ ျပႆနာျဖစ္ေနပါတယ္။ မူဆိုင္ရာျပႆနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေရရွည္ကမၻာတည္ေအာင္ စီမံထားမွန္း ဒါေလာက္ သိသာေနပါလ်က္နဲ႔ ဒီဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ဥပေဒကို ေထာက္ခံ တယ္ဆိုတာဟာ သာမာန္သေဘာထား ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ နအဖနဲ႔ ေတြ႕ဆံုစကားေျပာေရးကို ေတာင္းဆိုေနၾက တဲ့အခ်ိန္မွာ မေတြ႔ဆံု၊ စကားမေျပာရဘဲ သူတို႔ခ်ျပတဲ့ အခ်က္ေတြကိုပဲ တခ်ိဳးတည္း လက္ခံ လိုက္တာမ်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ ဒါဟာ ဘယ္အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္သလဲ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ တဖက္က ပစ္ေပးတာကို အလံုးလိုက္ အခဲလိုက္ မ်ိဳခ်သလိုျဖစ္ေနတာကို အားမနာတမ္းေျပာရရင္ ဒါဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုနဲ႔ လက္ရွိျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံု တို႔ကို သစၥာေဖာက္ရာက်ပါတယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္ဖူးသူေတြ အေနနဲ႔ဆိုရင္ “ေပးတာယူ၊ ေကၽြးတာစား၊ စကား မမ်ားနဲ႔”ဆိုတဲ့ အင္မတန္နားခါးစရာ ေကာင္းတဲ့ ဆူေငါက္သံ ေတြကို ျပန္သတိရၾကမွာပါ။

ေနာက္ေတြ႔ေနရတာတခုက ဒီေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းကိုပဲေျပာၿပီး လူေတြကို ဒီကိစၥထဲမွာပဲနစ္ေန၊ အာ႐ံု ေမ်ာေန ေအာင္လုပ္တာပါပဲ။ အဓိကလုပ္ရမယ့္ နအဖဆန္႔က်င္ေရးကြန္ရက္တည္ေဆာက္ေရး၊ တက္ႂကြသူ ေဖာ္ထုတ္ေရး၊ ကြန္ရက္ေတြခ်ိတ္ဆက္ေရး စတဲ့လုပ္ငန္းေတြကို ေဘးခ်ၿပီး ဒီေရြးေကာက္ပြဲကိစၥကိုပဲ ေရးႀကီး ခြန္းက်ယ္၊ တကယ့္ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းႀကီးလို ျဖစ္ေအာင္ တမင္လုပ္ေနသူေတြ ႐ွိေနပါတယ္။ သူတို႔ဟာ နအဖက ခိုင္းလို႔မ်ား လုပ္ေနတာလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကဆိုရင္ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးရထား မမီ လိုက္မရွိေစနဲ႔လို႔ လက္ယပ္ေခၚလို႔မ်ားေတာင္ ေနပါတယ္။

အခုအခ်ိန္အထိ နအဖစစ္အစုိးရက ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ၊ ပါတီထူေထာင္ခြင့္ဥပေဒ စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မေျပာေသးတာဟာ သူတို႔စစ္တပ္ထဲက ဘယ္သူေတြကို ဘာတာဝန္ယူခိုင္းရမယ္၊ ဘာပါတီ နာမည္ ခံခိုင္းရမယ္၊ ဘယ္ေဒသမွာ အမတ္ဝင္ေရြးခိုင္းရမယ္၊ ဘာဝန္ႀကီးလုပ္ရမယ္ စတဲ့ ေနရာခ်ထားမႈေတြ မၿပီးျပတ္ ေသးလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ တပ္တြင္းေရာ၊ တပ္ျပင္ပါ အမ်ားႀကီး ကုလားဖန္ထိုးရအုန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတခါ က်င္းပမယ့္ ေလးလပတ္အစည္းအေဝးမွာေတာင္မွ ျပတ္ပါ့မလား မသိပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးဟာ အေဝ မတည့္ရင္တသက္လံုး မေျပႏိုင္တဲ့ရန္ညႇိဳးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္၊ ဂိုဏ္းဂဏႀကီးေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ အာဏာရွင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အသိဆံုးပဲျဖစ္ပါတယ္။

နအဖစစ္အစိုးရဟာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို လာေရာက္စစ္ေဆးႏိုင္ပါတယ္လို႔ “အင္မတန္သေဘာထားႀကီးစြာ” ေျပာေနတာ၊ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြ၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႔ေတြအပါကို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတာ စတာေတြကို ေထာက္ရင္ ဒင္းတို႔တေတြ ဒီေရြးေကာက္ပြဲအေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အမ်ားႀကီး ထားတယ္ ဆိုတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါမယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို ျဖတ္သန္းလိုက္တာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ စစ္အာဏာရွင္ အစိုးရဟာ နတ္ေရကန္ထဲခုန္ခ်လိုက္သလို ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ဝင္ဆံ့တဲ့ အရပ္သား အစိုးရတရပ္ ျဖစ္သြားမယ္လို႔ ယူဆေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔လူေတြသာ ေနရာမ်ားမ်ား အႏိုင္ရ လိုက္လို႔ကေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊ တို႔တေတြက “သားေရႊအိုး ထမ္းလာတာေတြ႕ရတယ္” လို႔ ယူဆသြားမွာပါ။

ဒီေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္မယ္တကဲကဲလုပ္ေနသူေတြ အေနနဲ႔ အစာကိုပဲငမ္းၿပီး အရမ္းတိုးဝင္ရင္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ေရာက္သြား လိမ့္မယ္ ဆိုတာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ တဘဝလံုးလုပ္ခဲ့ သမွ် ဒီတလွမ္း၊ ဒီတကြက္နဲ႔ ပ်က္စီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ေသၿပီး တဲ့ေနာက္ေတာင္မွ အမည္း ကြက္ႀကီးအျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့မွာပါ။ ဘယ္လိုမွဖ်က္မရႏိုင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ အႀကိမ္ႀကိမ္လက္နက္ခ်ေနသူ ေတြကိုၾကည့္ၿပီး လက္နက္ခ် တာမ်ား ခက္တာမွတ္လို႔ ဆိုတာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး။ အင္မတန္ အစဥ္အလာ ႀကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြ လက္နက္တခါ ခ်လိုက္တာနဲ႔ ဘဝတခုလံုး လုပ္ခဲ့တာေတြအပါ ေျမာင္းထဲေရာက္သြားတာကို မေမ့သင့္ ပါဘူး။

အတိုက္အခံေတြထဲမွာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းျပၿပီး ကတၱီပါလမ္းခြဲျဖစ္သြားတာ၊ ေက်ာခိုင္းၾကတာ၊ ဒါမွ မဟုတ္ မိတ္ေဆြအျဖစ္ကေန ရန္သူျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လက္နက္ကိုင္ အင္အားစု ေတြထဲမွာ ေတာင္မွ ဒါမ်ိဳးေတြကို မၾကာမၾကာေတြ႔ေနရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ ခ်င္း၊ ဘယ္သူမွ အဲဒီလိုမျဖစ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီသမိုင္းတေကြ႕ဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ ထူးျခားတဲ့ အေကြ႕ႀကီးတခု မဟုတ္ပါလား။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) မေလးရွား၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္

Publish at Scribd or explore others: