၂၀၀၉စုစည္းလႈပ္ရွားမႈေကာ္မတီမွ အမွန္တရားဂ်ာနယ္ အတြဲ၁ ထုတ္ေဝ

The Truth Journal မ်က္ႏွာဖံုး

မူရင္းPDF ဖိုင္ေဒါင္းလုပ္ရယူရန္
The Truth Journal Volume 1

Publish at Scribd or explore others:

တိုက္ရိုက္ေလလိႈင္း အစီအစဥ္တစ္ခုတြင္ မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ကမွလြတ္လာသည့္ သတင္းစာ ဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္က “ဒီဖြဲ႕စည္းပံုအတိုင္းသြားရင္ ငရဲေရာက္မွာပဲ”ဟု ေျဖသြားခဲ့သည္။ အတိုဆံုး၊ အရွင္းလင္းဆံုးႏွင့္ အမွန္ကန္ဆံုး အေျဖဟုပင္ ဆိုရပါမည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ဦးေနဝင္း စစ္အာဏာသိမ္းခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ခုႏွစ္တြင္ ၄င္းတို႔အတြက္ တရားဝင္ မႈကို အတည္ျျပဳသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒျဖင့္ အရပ္သား အစိုးရအသြင္ ေျပာင္းကာ ၂၆ႏွစ္ တိုင္တိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ထို၂၆ႏွစ္တာကာလ၌ တိုင္းျပည္ အတြင္းဘာျဖစ္ခဲ့သည္ကို လူထု အသိပင္။ အဆိုးဆံုးမွာ ထိုအာဏာရွင္ အသိုင္းအဝိုင္း အစဥ္အဆက္၏ ေအာက္တြင္ ျပည္သူအားလံုး ကၽြန္သေဘာက္ဘဝျဖင့္ ရုန္းကန္ရွင္သန္ ခဲ့ၾကရသည္။

ဆံုးရႈံးခ့ဲရေသာ အသက္မ်ား၊ ဘဝမ်ား သယံဇာတႏွင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား ေငြေၾကးတန္ဘိုးမ်ား က ေရတြက္၍ပင္မရ။ ယခု စစ္အာဏာရွင္မ်ားသည္ ဦးေနဝင္း၏ လက္ရင္း ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ မ်ားျဖစ္သည္။ အာဏာအတြက္ဆိုလွ်င္ သံဃာေတာ္မ်ားကိုပင္ သတ္ဝံ႔သူမ်ား။ အႏိုင္က်င့္ ဖိႏွိပ္ ရက္စက္မႈမ်ားတြင္ ဆရာထက္ တပည့္ လက္ေစာင္းထက္ သူမ်ား။

၁၉၇၄ခုႏွစ္ ဖြဲစည္းပံုသည္ ဆိုရွယ္လစ္အမည္ခံသူတို႔၏ မဆလပါတီကို ခိုင္မာရွည္ ၾကာေအာင္ အာမခံ ခဲ့သည္။၂၀၀၈ခုႏွစ္တြင္ ၄င္းတို႔ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုသံုးကာ မတရား အတည္ျပဳ ထားေသာ ဖြဲ႕စည္းပံုက စစ္တပ္မွ တိုင္းျပည္အေပၚ ရာသက္ပန္ ခ်ယ္လွယ္ ႏိုင္ခြင့္ကို ျပဌာန္းထားသည္။ ျပည္သူတို႕အား စစ္ကၽြန္ဘဝတြင္ ဆက္ေနရမည္ဟု ထင္ရွားစြာ ေဖၚ ျပထားသည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ ယခု၂၀၀၉ ခုႏွစ္အထိ ၄ရႏွစ္ၾကာမွ် ငရဲခန္းပင္မဆံုးေသး။ ထိုဖြဲ႕စည္းပံု အတိုင္းသာ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ငရဲသို႔ တေခါက္ ထပ္ေရာက္ၾကေပဦးမည္။ျပည္သူတို႔အေနျဖင့္ စစ္ကၽြန္ခံမလား ေတာ္လွန္မလားဆိုသည့္ ေမးခြန္းကုိ ေျဖဆိုရန္ အခ်ိန္တန္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သူတို႕ ဖြင့္ေပးေသာ ထြက္ေပါက္(သို႕) သူတို႔ခင္းေပးေသာလမ္းကို ေလွ်ာက္၍ ငရဲသို႔ အေရာက္ သြားၾကမည္လား။ သို႔မဟုတ္ သူတို႔ ပိတ္ဆို႔ ထားသည္မ်ားကို ရိုက္ခ်ဳိး၍ ေဖါက္ထြက္ ၾကမည္လား။

သူတို႔ဖြင့္ေပးေသာ ထြက္ေပါက္၏ အေရွ႕တြင္ ငရဲအဝင္ တံခါးကပြင့္လွ်က္။ ညီညာစုစည္းစြာ ေတာ္လွန္ ေဖါက္ထြက္ ၾကမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ အတု အေယာင္ အမ်ိဳးသားညီလာခံက ေရးဆြဲထားသည့္ ၂၀၀၈ဖြဲစည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ျပည္သူတရပ္လံုးမွ ျပန္လည္သံုးသပ္၍ စစ္ကၽြန္ျပဳထားသည့္ ဥပေဒမ်ားကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ျပည္သူတို႔၏ အက်ိဳးကို ေရွးရႈေသာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူမ်ားက အျမန္ဆံုး ျပဌာန္းၾကရလိမ့္မည္။ စစ္အုပ္စုက ငမ္းငမ္းတက္ အားထုတ္လွ်က္ရွိေသာ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို မိုက္တြင္းနက္စြာျဖင့္ ဇြတ္တိုးလုပ္လာမည္ ဆိုပါက ထို၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၏ မဲရုံမ်ားကို္ ျပည္သူတို႔၏ သပိတ္စခန္းမ်ား အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ အသင့္ျပင္ဆင္ ထားၾကရန္ လိုအပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။

ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္မေပးရင္ ေရြးေကာက္ပြဲမဝင္ဖို႔ CRPP ဆံုးျဖတ္

စစ္အစိုးရကို ICC တင္ႏုိင္မယ့္ အလားအလာ ၾသစေၾတးလ် မပစ္ပယ္
12 March 2009

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ အျပစ္ေပးတာ၊ ကေလးစစ္သား အသုံးျပဳတာေတြနဲ႔ တုိင္းျပည္တြင္း စစ္အစိုးရရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ေနတာေတြေၾကာင့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ICC ႏုိင္ငံတကာ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ တရား႐ံုးမွာတင္ၿပီး စစ္ေဆးဖို႔ အလားအလာဟာ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာႏုိင္ေျခရွိတယ္လို႔ ၾသစေၾတးလ်အစိုးရက ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ် အထက္လႊတ္ေတာ္မွာ ၾကာသပေတးေန႔က က်င္းပခဲ့တဲ့ ၾကားနာ စစ္ေဆးပြဲအတြင္း ၾသစေၾတးလ် ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနက အခုလို ေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါ့အျပင္ ၾသစေၾတးလ် အထက္ လႊတ္ေတာ္မွာ ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္တရပ္လံုးရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု ခ်မွတ္ခဲ့ပါေသး တယ္။ ဒီကေန႔ ၾသစေၾတးလ်လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားတဲ့ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္သိန္းက အျပည့္အစံု တင္ျပေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ICC တင္ဖို႔ အလားအလာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ၾသစေၾတးလ် အစိုးရအေနနဲ႔ စဥ္းစားတာမ်ဳိးရွိသလားလို႔ လႊတ္ေတာ္အတြင္း ေမးခြန္းထုတ္ခ့ဲသူကေတာ့ ၾသစေၾတးလ် Green ပါတီရဲ႕ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ မစၥတာ စေကာ့တ္

ေလာ္ဒ္လမ္မ္ (Scott Ludlam) ပါ။

မစၥတာ စေကာ့တ္ ေလာ္ဒ္လမ္မ္။

(ဓာတ္ပုံ-Green ပါတီ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ)

“ၾသစေၾတးလ်အစိုးရအေနနဲ႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ICCမွာတင္ၿပီး စစ္ေဆးဖို႔ အႀကံျပဳခ်က္ ေတြကို စဥ္းစားတာမ်ဳိး ရွိ-မရွိ က်ေနာ္ ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်အစိုးရ အေနနဲ႔ ဒီလိုစစ္ေဆးဖို႔ ပယ္ခ်ထားတာမ်ဳိး မရွိေၾကာင္း၊ ဒါဟာ အနာဂတ္မွာ အသံုး၀င္

လာႏုိင္ေျခရွိတဲ့၊ ျဖစ္လာႏိုင္ေျခရွိတဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ျပန္ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။”

ဒါေပမဲ့လည္း ေမးခြန္းထုတ္ခ့ဲသူ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ မစၥတာစေကာ့တ္ ေလာ္ဒ္လမ္မ္ ကိုယ္တိုင္က ဒီလိုစစ္ေဆးတာမ်ဳိး သိပ္မၾကာခင္မွာ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ေတာ့ ထင္မထား ပါဘူး။ ICC မွာတင္ၿပီး စစ္ေဆးဖို႔ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ကုလသမဂၢ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီ ကေန ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။ ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကုလသမဂၢလံုၿခံဳေရးေကာင္စီရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုခု ထြက္လာဖို႔မွာ အဓိက ထင္သာျမင္သာ ကန္႔ကြက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံႏွစ္ခုက ေတာ့ ဗီတိုအာဏာသံုးခြင့္ရွိတဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွားတို႔ပါ။

ဒါေပမဲ့ မၾကာေသးခင္ကပဲ လက္ရွိ ဆူဒန္သမၼတ အိုမာ အယ္လ္-ဘရွား (Omar al-Beshir) ကို ICC မွာစစ္ေဆးဖို႔ ဖမ္း၀ရမ္း ထုတ္လုိက္တာက ထူးျခားတဲ့တိုးတက္မႈတခု ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ အနာဂတ္မွာ ျမန္မာအစိုးရကို အလားတူ စစ္ေဆးတာမ်ဳိး အတြက္ ၾသစေၾတးလ်အစိုးရရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို သူေမးခြန္းထုတ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္လို႔ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ မစၥတာစေကာ့တ္က ေျပာပါတယ္။

အခု ၾကာသပေတးေန႔မွာပဲ ၾသစေၾတးလ် အထက္လႊတ္ေတာ္မွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီအားလံုးက လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြအားလံုးရဲ႕ တညီတၫြတ္တည္း ေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ ျမန္မာ့အေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု ခ်မွတ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

“ၾသစေၾတးလ် အထက္လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ ျမန္မာအစိုးရကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ထားပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တကယ့္ကို သိသာထင္ရွားတဲ့ တိုးတက္မႈေတြမရွိရင္ ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကေန ထြက္လာမယ့္ ရလဒ္ေတြကို အသိအမွတ္မျပဳဖို႔ ၾသစေၾတးလ်အစိုးရကို ေတာင္းဆိုထား ပါတယ္။”

အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ စေကာ့တ္ ေလာ္ဒ္လမ္မ္ ေျပာျပသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ကေတာ့ ၾသစေၾတးလ် လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြဟာ ျမန္မာ့အေရးကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ေထာက္ခံသူေတြ ျဖစ္ၾကပါ တယ္။ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရး ၾသစေၾတးလ်လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားအဖြဲ႕ (APDB) ဆိုတာကိုေတာင္ ဖြဲ႕စည္းလုပ္ေဆာင္ေန ၾကၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြလည္း မၾကာခဏ ထြက္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ၾသစေၾတးလ်အစိုးရကေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြေလာက္ ျမန္မာ့အေရးကို အားတက္သေရာ လုပ္ေဆာင္တာ မေတြ႕ရ ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာရဲတပ္ဖြဲ႕ကို ေလ့က်င့္ေပးတာေတြ၊ အရပ္ဖက္အရာရွိႀကီးေတြကို လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာဥပေဒ ေတြအေၾကာင္း သင္တန္းေပးတာေတြ စသည္အားျဖင့္ ရွိခ့ဲဖူးသလို ကုန္သြယ္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈေတြ ဆက္လုပ္ေနတဲ့ အတြက္လည္း မၾကာခဏ ေ၀ဖန္ခံရပါတယ္။

ဒီေတာ့ အထက္လႊတ္ေတာ္က ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို အစိုးရက ဘယ္ေလာက္မ်ား ထိထိေရာက္ေရာက္ လုိက္နာ လုပ္ေဆာင္မွာပါလဲ၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစိုးရၾကား မတူကြဲျပားေနတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြကိုေရာ ဘယ္လိုညႇိႏိႈင္းယူၿပီး ဘံုတူညီထိေရာက္တဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈ ျဖစ္ေစမွာပါလဲ၊ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ စေကာ့တ္ေလာ္ဒ္လမ္မ္ကေတာ့ ဒီကေန႔ ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ တညီတၫြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ အစိုးရကို အင္မတန္အားေကာင္းတဲ့ သတင္းစကား ပါးလိုက္တာပါပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။

“ၾသစေၾတးလ်အစိုးရ လုပ္ေနတာက သူတို႔လုပ္ႏုိင္ေျခရွိတယ္လို႔ ထင္တာေတြကို လုပ္ေနတာပါ။ ဒီကေန႔ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာက အာဏာရပါတီကေရာ အာဏာရမဟုတ္တဲ့ပါတီကေရာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ အားလံုးကေန ပိုၿပီး

အားေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ဳိး အစိုးရကလုပ္တာကို ျမင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈ အားလံုးထဲမွာ ICC လိုကိစၥမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားပံုစံေတြျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးကုိ ရွာေဖြဖို႔ က်ေနာ္တို႔က တညီတၫြတ္တည္း ေတာင္းဆိုလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။"

ၾသစေၾတးလ် အထက္လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဒီကေန႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက အသက္တေခ်ာင္းကိုလည္း ကယ္တင္ႏုိင္ တာမ်ဳိး မရွိ၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတေယာက္ကိုလည္း လြတ္လာႏိုင္ေစတာမ်ဳိး မရွိေပမဲ့ ဒီလို စကားခ်ည္းသက္သက္

ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးေနာက္ကေန အားေကာင္းတဲ့လႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္ၿပီး လုပ္ေဆာင္သြားဖို႔ အေျခအေန ျဖစ္လာေစပါတယ္ လို႔လည္း မစၥတာ စေကာ့တ္ ေလာ္ဒ္လမ္မ္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။

သံတမန္ေရးစကားေတြေနာက္မွာ အမွန္တကယ္ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သိရဖို႔က အင္မတန္ခက္ခဲေၾကာင္း၊ ဒီ စကားေတြေနာက္မွာ တကယ္လုပ္ေဆာင္တဲ့အေျခအေန ဘယ္လိုရွိတယ္ဆုိတာကို သိဖို႔ရာဟာ မိမိတုိ႔ ေနာက္ထပ္ ဆက္လုပ္သြားမယ့္အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

ၾကာသပေတးေန႔ကက်င္းပတဲ့ ၾသစေၾတးလ် အထက္လႊတ္ေတာ္တြင္း ေဆြးေႏြးပြဲကို ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ၃ ဦးလည္း ေလ့လာသူအျဖစ္ တက္ေရာက္နားေထာင္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

Stop 2010 bogus and fraudulent election designed by the military

To the dignitaries of the United Nations, except the representatives of “Myanmar” who claim to represent the peoples of Burma:
To the dignitaries of the European Union:
To world communality who valued Democracy and Human’s right:


Dear Sirs and Madams,

Just as much as you appreciate and value your own personal freedoms, we the oppressed peoples of Burma have the same values, and although we have been denied, for many decades, such freedoms, we seek your help as we struggle to regain this freedom.

In 1962 our country, in its early years of freedom, was hijacked by a military dictatorship that eradicated all civil institutions and embarked on a process that has produced devastating consequences for our country. Its leader, General Ne Win, imposed his own brand of ideology on the nation, where military officials replaced almost all civilian workers in the nation’s administrative institutions. Civil society also came under military control and the country degenerated into a terrifying tyranny.

In 1974, the Burma Socialist Program Party (BSPP) drafted their constitution which enabled the dictatorship to establish a pseudo-civilian government, and General Ne Win transformed himself from a military leader into both the President and the Chairman of the only party in the country. His continued misgovernance of the country, including the demonetarization of the currency, produced dire results for the people, who were systematically impoverished by his reckless mismanagement.

Burma, under Ne Win’s mismanagement, degenerated into abject poverty, and the majority of the population suffered greatly. By 1987, Burma had become one the poorest nations in the world, and was given Least Developed Country status by the United Nations. This degeneration culminated in the mass demonstration of 1988, whereby the people protested for the freedoms so long denied them by the dictatorship. In response to the protests, the BSPP disbanded and Ne Win stepped down as President and Chairman.

However, far from relinquishing power, the military clique reemerged in essentially the same form, with Ne Win’s henchmen and protégés as its leaders. Under the leadership of Saw Maung, the military staged a coup and promised multiparty elections to quell the unrest and mass demonstrations. However, political parties were denied the right to campaign publicly, and had to organize indoors. Nonetheless, when the 1990 elections were held, the National League for Democracy (NLD) won 82% of the vote, winning 383 out of the all seats. Saw Maung acknowledged that the results were fair and genuine, and promised that the military would return to the barracks. This was simply a maneuver on the part of the military, and Saw Maung later states that first there must be a constitution, and the military will not hand over power until it is drafted. The military then proceeded to hand pick their own representatives for a conference to draft the new constitution, and outnumbered the legitimate representatives elected in the 1990 elections, they also demanded that over 20% of the government was to be made up of military personnel. Furthermore, they demanded that the military hold important positions within the government, including Defense, and that the positions of President and Prime Minister had to be approved by the military. This resulted in the NLD, and other elected representatives, boycotting the drafting of the constitution.

There was then over ten years of stalling by State Law and Order Restoration Council (SLORC), and then the State Peace and Development Council (SPDC), the various names the military junta gave itself, and they have conspired to eliminate Daw Aung San Suu Kyi, as well as other prominent elected leaders. There have been more than sufficient indicators that strongly suggest that this was ordered from the top military leaders of the junta. Failing to eradicate the movement for democracy, they then hatched a 7-point plan, or so-called “Road Map to Disciplined Democracy” in 2003. This was another blatant maneuver by a regime that was unwilling to relinquish their power. This was simply a rehashing of Ne Win’s 1974 BSPP dictated constitution.

In 2007, student leaders of 1988 asked the military rulers to consider the plight of the people who faced unrealistic increases in fuel costs imposed by the dictatorship. Their response was to arrest the student leaders, who were then given long jail sentences. In the same period, Buddhist monks approached the military leadership and reminded them of their duty to the people – the dictatorship responded with brutal force. The military shot and arrested monks, and entered many monasteries and destroyed them. Many were killed, with estimates suggesting over 300 monk and civilian victims.

In May, 2008, although foreign meteorological centers warned the military of an impending high force cyclone, the SPDC downplayed the intensity predicted by these sources. The devastating result of this deliberate withholding of information was that over 100,000 people were killed, and over a million people lost their homes and livelihood. Amidst this catastrophe, 8 days after the disaster, on the 10th of May, the SPDC held a referendum for its bogus constitution, and claimed a 93% yes vote. Later in the year, political prisoners were given extended jail sentences, and their lawyers were arrested and given long jail sentences from 20-65 years as well. This was in order to silence all possible political opposition by the democratic movement and its leaders.

The military rulers of Burma now plan to implement the 7th Stage of their so-called “Road Map to Disciplined Democracy” – the 2010 general elections. The abovementioned facts and track record of the military show that they are determined to maintain power, at the expense of the wellbeing of the nation. In 1948 Burma had gained independence and was known as the “Rice bowl of Asia”, and its currency had real value. It was known as a fast developing nation”. However, after 1962, Burma’s position rapidly plummeted, and it eventually reached Least Developed Country status, and had one of the worst human rights abuses records in the world. The military leaders of today are in reality clones spawned by Ne Win – they were the coup leaders of 1988, and none of the promises given by them have ever been kept. Their denial of foreign aid after Cyclone Nargis illustrates that they are not, and have never been, concerned about the welfare of the people. This present day attempt to fool the international community into believing that they will adopt a democratic process is merely a facade. It is no more than a carbon copy of the 1974 constitution which was designed to keep the military in power. Thus, the planned so-called return to civil rule will only further enslave the nation, and will extinguish all genuine democratic opposition to their rule.

In this critical year of 2009, we ask delegates of the international community at the United Nations General Assembly’s annual meeting and the European Union not to recognize this bogus and fraudulent election designed by the military. We ask all to join forces and to use the instruments of the United Nations to bring about a genuine change and true democracy for the people of Burma. We thank you in anticipation for the work you are about to undertake

Please click here to sign at petition online

Not only Burmese people but also all people who sympathized on people of Burma.

၂၀၁၀ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ရပ္တန္႔ႏိုင္ေရးအတြက္ UN,EU ႏွင့္ ကမာၻ႔ဒီမိုကေရစီ အသိုင္းအဝိုင္းသို႔ လက္မွတ္ေရးထိုး ေတာင္းဆိ္ုမႈ ကမ္ပိန္း

စာရြက္ျဖင့္ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုသူမ်ား ေဒါင္းလုပ္ရယူရန္

ျမန္မာျပည္သူ လူထုတို႕၏ စစ္မွန္ေသာ ဆႏၵျပဳလႊာ

ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ျမန္မာျပည္သည္ စတင္ စစ္အာဏာ သိမ္းခံခဲ့ရေသာ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ရက္ေန႕ မွစ၍ ျပည္သူမ်ား၏ လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ လူသားခ်င္းတန္းတူညီခြင့္မ်ား လံုျခံဳမႈမ်ား ေပ်ာက္ဆံုး၍ ဂုဏ္သိကၡာ ကင္းမဲ့ေသာ အျဖစ္ႏွင့္ေနထိုင္ခဲ့ရသည္မွာ ၄၇ႏွစ္တိုင္ ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။

၁၉၆၂ အာဏာသိမ္း စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း သည္ ၁၉၇၄ခုႏွစ္ ေမလတြင္ စစ္တပ္ အလိုက် ေရးဆြဲထားေသာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒျဖင့္ ေရးေကာက္ပြဲ က်င္းပကာ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ အျဖစ္ကို ခံယူခဲ့ေပသည္။

ထိုအခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္ဝေသာ၊ အာရွ၏ စပါးက်ီ အျဖစ္ ေက်ာ္ၾကား ခဲ့ေသာ၊ အဆင့္အတန္းရွိေသာ ပညာေရး၊ ခိုင္မာ၍ အာမခံခ်က္ရွိေသာ ေငြေၾကး စသည့္ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသ အေနအထားမ်ားမွ ျမန္မာျပည္သည္ ယခုအခါ ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံ စာရင္းဝင္ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ဖြ႕ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ အနည္းဆံုး ႏိုင္ငံ အဆင့္သို႕ နိမ့္က်ခဲ့ ရသည္ကို ေတြ႕ရ ေပမည္။

ဖိႏွိပ္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပင္ စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေနဝင္း၏ လြဲမွားေသာ စီမံခန္႕ခြဲမႈမ်ားတြင္ အဆိုးဆံုး အခ်က္မွာ လည္ပတ္ေနေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ဖ်က္သိမ္း ပစ္ခဲ့ရာ ျပည္သူလူထုအားလံုး မ်ားစြာ ဆံုးရႈံး နစ္နာခဲ့ၾကရၿပီး ထိုအေျခအေနေၾကာင့္ပင္ ကမၻာေက်ာ္ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့ရကာ တပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ကို အၿပီးတိုင္ ရိုက္ခ်ိဳး ဖ်က္ဆီး ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

သို႕ရာတြင္ စစ္အာဏာရွင္ ေနဝင္း၏ လက္သပ္ေမြးထားေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ၁၉၈၈ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႕တြင္ လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားကို ရက္စက္စြာ ပစ္ခတ္ ႏွိမ္နင္းခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာကို အတင္းအဓမၼလုယူ ခဲ့ၾက ျပန္ပါေတာ့သည္။

အစတြင္ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေဖၚေဆာင္မည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးမည္ဟု ေၾကျငာေပးခဲ့ၿပီး ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႕တြင္ ပါတီစံု ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပေပးခဲ့ပါသည္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ရြံမုန္းေန ၾကေသာ ျပည္သူလူထုမ်ား၏ တခဲနက္ ေထာက္ခံမႈေၾကာင့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္သည့္ NLD ပါတီမွ မဲဆႏၵနယ္ေျမ ၃၈၂ ေနရာ၊ ရာခိုင္ႏႈန္း ၈၂ ေက်ာ္ျဖင့္ အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရရွိ ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က နအဖ ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာေမာင္က “လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ စစ္တပ္သည္ စစ္တန္းလွ်ားသို႕ျပန္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ထုတ္ေဖၚ ေၾကျငာ ခဲ့ပါေသးသည္။

တကယ္တမ္းတြင္မူ ျပည္သူလႊတ္ေတာ္ကို ေခၚယူေပးရမည့္ အစား ၁/၉၀ ဥပေဒကို ျပဌာန္း၍ ဖြဲစည္းပံု အေျခခံ ဥပအေဒကိုသာ ေရးဆြဲရန္ တာဝန္ရွိသည္ဟု ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း လိမ္ညာခဲ့ၿပီး အာဏာကို ဆက္လက္ ဆုတ္ကိုင္ထားခဲ့ပါသည္။

အနာဂါတ္ျမန္မာ့ႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈကို စစ္တပ္က ဦးေဆာင္ရမည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို ထည့္သြင္းၿပီး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ခုတံုးလုပ္ကာ တရားမဝင္ အာဏာသိမ္းႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ျပန္ ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တရားဝင္ ကိုယ္စားလွယ္ အမ်ားစုျဖစ္ေသာ အနိုင္ရ ပါတီ NLD မွလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားနွင့္ တိုင္းရင္းသား ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက အတုအေယာင္ အမ်ိဳးသား ညီလာခံကို သပိတ္ေမွာက္ နႈတ္ထြက္ခဲ့ ၾကပါသည္။

၂၀၀၃ခုနွစ္ ေမလတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွင့္ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ဒီပဲယင္းတြင္ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမ်ားကိုယ္တိုင္ တိုက္ရုိက္ကြပ္ကဲ၍ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါသည္။

ေအာင္ျမင္မႈ မရရွိေသာအခါမွ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ရာဇဝတ္မႈႀကီးကို ဖုံုးကြယ္ အာရုံေျပာင္း ရန္အတြက္ လမ္းျပေျမပံု ၇ခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ ေၾကျငာခဲ့သည္။ ထိုလမ္းျပ ေျမပံု၇ခ်က္ပါ အခ်က္မ်ားသည္ နိုင္ငံေတာ္အာဏာကို မည္သည့္နည္းနဲ႕မဆို စစ္တပ္မွ ခ်ဳပ္ကိုင္သြားမည္ဟု မီးေမာင္း ထိုးျပျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

နိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းနွင့္ အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ားဘက္မွ ေတာင္းဆိုထားေသာ ျပသနာအားလံုးကို ေျဖရွင္းနိုင္မည့္ လမ္းစျဖစ္ေသာ စစ္မွန္ေသာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးကိုမူ ခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္ခဲ့ပါသည္။

၂၀၀၇ခုနွစ္ အတြင္း၌ နအဖ မွ ေလာင္စာဆီေစ်းနႈန္းမ်ားကို ရုတ္တရက္တိုးျမွင့္ေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါသည္။ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ ေလာင္စာဆီေစ်းနႈန္း ေလွ်ာ့ခ်ေပးရန္ ျပည္သူမ်ားကိုယ္စား ျငိမ္းခ်မ္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းကို မတရား ဖမ္းဆီး ျဖိဳခြဲခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ရပ္အျဖစ္ ျပည္သူလူထု၏ စားဝတ္ေနေရး က်ပ္တည္းမႈအတြက္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလက သံဃာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ခ်ီတက္ ေမတၱာပို႕ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း ကိုလည္း ရက္စက္စြာ ပစ္ခတ္ ဖမ္းဆီး နွိပ္စက္ ေထာင္ခ်ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ ျပန္ပါသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ နအဖတို႕မွ ၂၀၀၈ ခုနွစ္ ေမလတြင္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳမဲေပးပြဲနွင့္ ၂၀၁၀ ခုနွစ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါသည္။

၂၀၀၈ ခုနွစ္ ေမလ၂ရက္ေန႕၌ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း မုန္တိုင္းႀကီးသည္ ဧရာဝတီ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသႏွင့္ အျခားေဒမ်ားသို႕ တိုက္ခတ္ဖ်က္ဆီး သြားခဲ့ပါသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ မိုးေလဝသ ဌာနႏွင့္ အျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွ မိုးေလဝသ ဌာနမ်ားက ႀကိဳတင္အသိေပးခ်က္မ်ား အသီးသီး ထုတ္ျပန္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ကံအေၾကာင္းမလွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား အေနႏွင့္ ထိုကဲ့သို႕ ႀကိဳတင္အသိေပးမႈမ်ား မရရွိခဲ့ပဲ သာမန္ မုန္တိုင္းတခုဟုသာ ထင္မွတ္ခဲ့ၾကရာ လူသိန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ေသဆံုးခဲ့ၿပီး လူသန္းႏွင့္ခ်ိီ၍ အိုးအိမ္ႏွင့္ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ား ဆံုးရႈံး ဒုကၡေရာက္ခဲ့ ရပါသည္။

သို႕ရာတြင္ အာဏာကိုသာ အရႈးအမူးျဖစ္ေနသည့္ နအဖတို႕က ထိုလ ၁၀ရက္ေန႕တြင္ပင္ ပ်က္စီးၿမိဳ႕နယ္ အခ်ိဳ႕ကို ခ်န္လွ်ပ္၍ ၄င္းတို႕ အလိုက် ဖြဲ႕စည္း ပံုဥပေဒကို အတင္းအဓမၼ အတည္ျပဳျပဌာန္း လိုက္ပါသည္။ရိုးသားမႈမရွိဟု ခိုင္မာေသာ သက္ေသ အေထာက္အထား မ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါး ေထာက္ခံမႈရခဲ့သည္ဟု ေၾကျငာခဲ့ပါေတာ့သည္။

၂၀၁၀ တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ျပဳလုပ္မည္ဟု ေၾကပင္ေၾကျငာထား ေသာ္လည္း။ ႏုိင္ငံေရး အတိုက္အခံမ်ားကို မတရားအမႈဆင္ကာ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ားခ်မွတ္ ဖိႏိွပ္မႈမ်ား ကို ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနေသးသည္ကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရပါသည္။

ျပန္လည္ျခံဳငံု သံုးသပ္ရလွ်င္ -

၁။ယခုလက္ရွိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားသည္ ယခင္၁၉၆၂ ခုႏွစ္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ ငယ္ေမြး ျခံေပါက္မ်ား သာျဖစ္ေနျခင္း။

၂။အမွန္တကယ္ အာဏာလြဲေျပာင္းရမည္ဆိုလွ်င္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကလိန္က်၍ ဂတိကဝတ္မ်ားကို ခ်ိဳးေဖါက္ျခင္း။

၃။ROAD MAP ခုႏွစ္ခ်က္တြင္ ျပည္သူတို႕၏ အက်ိဳးစီးပြါးကို ေဖၚေဆာင္သည့္ အခ်က္ တစံုတရာ မပါရွိ္ပဲ သူတို႕အာဏာတည္ၿမဲေရးကိုသာ အာမခံခ်က္ ရေစရန္ ေဆာင္ရြက္ ေနျခင္းသာ ျဖစ္ျခင္း။

၄။ထို ROAD MAP ခုႏွစ္ခ်က္ အတိုင္းသြားေနျခင္းသည္ အသစ္ေဖၚေဆာင္ရန္ သို႕ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေဖၚေဆာင္ေနျခင္း မဟုတ္ပဲ ယခင္ကဲ့သို႕ အာဏာကို စစ္အာဏာရွင္ မ်ားကပင္ ပံုစံအသစ္ျဖင့္ ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္သြားရန္ ၁၉၇၄ခုႏွစ္က လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေဆာင္ရြက္ ေနျခင္းသာ ျဖစ္ျခင္း။

စသည့္ အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ထို၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ယခု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အခက္အခဲ မ်ားကို ေျပလည္ေစမည့္ ထြက္ေပါက္မဟုတ္ပဲ ျမန္မာျပည္ အတြက္ ဆိုးရြားသည့္ စစ္ကၽြန္ သံသရာကို တပတ္ျပန္လည္ေစမည့္ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲ သာျဖစ္သည္ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႕ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသား မ်ားက ရႈျမင္ၾကပါသည္။

ထိုအတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို တားဆီးေပးရန္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္၏ ျပသနာ အရပ္ရပ္ကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္မည့္ တခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္သည့္ စစ္မွန္ေသာ ေတြ႕ဆံု ညွိႏိႈင္္း အေျဖရွာၾကေရး ျဖစ္ေပၚလာေစရန္သည္ ျမန္မာျပည္အတြက္ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

သို႕ျဖစ္ပါ၍ ဒုကၡဆင္းရဲမ်ားကို ႏွစ္ရွည္ၾကာ ခံစားေနရေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား အေပၚ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ တရပ္ကို ျပသေသာ အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားအား စစ္ကၽြန္ဘဝသို႕ အၿပီးတိုင္ သြတ္သြင္းမည့္ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို အၿပီးတိုင္ ရပ္တန္႕ပစ္ရန္ ႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာေရး ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ အတြက္ နအဖ စစ္အာဏာရွင္မ်ားကို ဝိုင္းဝန္း ပိတ္ဆို႕ဖိအားေပးျခင္း၊ ျပစ္တင္ေဝဖန္ ရႈံခ်ျခင္း စသည္တို႕ကို ဒိမိုကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးကို ေလးစား တန္ဘိုးထားၾကေသာ ႏိုင္ငံ တကာ အသိုင္းအဝိုင္းမ်ား အားလံုးက ဝိုင္းဝန္း ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ေပးၾကပါရန္ ယခု လက္မွတ္ေရးထိုးသူ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားက ျမန္မာျပည္သူ လူထု တရပ္လံုး ကိုယ္စား ေလးစားစြာ ေမတၱာရပ္ခံ ေတာင္းဆို အပ္ပါသည္။

အြန္လိုင္းမွလက္မွတ္ေရးထိုးရန္ဤေနရာတြင္ႏိွပ္ပါ

ျပည္ေတာ္ျပန္ ႐ုကၡစိုး

Wednesday, 04 March 2009 19:18 ရန္ကုန္သားတာေတ

ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕၊ ဒြိဳင္ဆူေထ့ေတာင္ေပၚမွ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အနားယူ ငိုက္မ်ဥ္း ေနသည့္ ဦး႐ုကၡစိုးတေယာက္ ႐ုတ္တရက္ ခုန္ထကာ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္သည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ဟူမူကား သူ႔ေရွ႕တြင္ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာေသာ ႂကြက္စုတ္ႏွင့္အတူ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ခ်ာတိတ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ခုန္ဆြခုန္ဆြ လုပ္ရင္း လက္မ်ားကလည္း ဟုိယမ္းသည္ယမ္းျဖစ္ေနသည့္ အသက္ႀကီးႀကီး လူတေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ ဦး႐ုကၡစိုးႀကီးရယ္၊ လာသာ လာရတယ္ ရိွမွ ရိွပါ့မလားလုိ႔။

႐ုကၡစိုး။ ။ ရိွပါတယ္ကြ၊ ငါ ဘယ္မွ မသြားပါဘူး။ ဒါနဲ႔ မင္းေဘးက ခုန္ဆြ၊ ခုန္ဆြႀကီးက ဘယ္သူလည္းကြ။ သူ႔ျမင္ရတာ ငါလို နတ္ေတာင္ ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္တယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ သူက ဦးႂကြတက္တဲ့။ ဦး႐ုကၡစိုးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ တကူးတက လိုက္လာတာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟုတ္လား နာမည္နဲ႔လူ လိုက္ပါ့ကြာ။ ဒါနဲ႔ သူက ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္လား။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ႀကီးနဲ႔ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဆိုရတယ္လို႔။ အရမ္း အရမ္းကို ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြ ျဖစ္ေနတာေနာ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ေပါက္ကရက ေျပာေတာ့မယ္။ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ သူက ေျမာက္ႂကြဆို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ အရမ္း အရမ္းကို ႂကြတက္ … အဲ … တက္ႂကြေနလို႔။

ဦး႐ုကၡစိုး ႏွင့္ ဦးႂကြတက္တို႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရာတြင္ အၿငိမ္မေနေသာ ဦးႂကြတက္ေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုးပါ သူႏွင့္ အလိုက္သင့္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္လိုက္မွ အဆင္ေျပသြားသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ ႂကြတက္ေနတယ္ဟုတ္လား။ မုန္႔ဆီေၾကာ္က ဘယ္နားေနမွန္းမသိ ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔ တည့္ပါ့မလား ဆိုသလုိေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာ ေရြးေကာက္ပဲြက တကယ္ လုပ္ျဖစ္မွာ မို႔လို႔လား။ ေရြးေကာက္ပဲြ ဥပေဒေတာင္ ခုခ်ိန္ထိ ထြက္မလာေသးဘဲနဲ႔။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဥပေဒ မထုတ္ေသးတာက ေဗဒင္ဆရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးကို အခါမေပးေသးလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ၾကည့္ရတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးကိုခ်ဳပ္ထားတဲ့ အေမႀကိဳင္က ေဗဒင္ဆရာကို အခါမေပးနဲ႔ဦးဆိုၿပီး အမိန္႔ေပးထားတာပဲ ျဖစ္မယ္။ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာလုပ္မယ္ဆုိရင္ အခု ေၾကညာရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလား။

႐ုကၡစိုး။ ။ အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲကို အရမ္းအရမ္း ဝင္ခ်င္ေနတဲ့သူေတြ သနားပါတယ္။ ဒီလူေတြထဲမွာ ေရြးေကာက္ပဲြ ဆုိင္းသံၾကားရင္ ထ မကဘဲ မေနႏုိင္တ့ဲသူေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ကြ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ အင္း အမတ္႐ူးေတြ၊ အမတ္ခေရဇီေတြေပါ့ေလ .. ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်၊ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ထ က .. အဲေလ ေယာင္လို႔၊ က်ေနာ္လည္း အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ အမတ္႐ူးေတြထဲ တဦးအပါအဝင္ပါ။

ဦးႂကြတက္က ခ်ာတိတ္ေတြ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဆိုသလို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေရွ႕ကိုဆန္႔ကာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ပုိလီယို ေရာဂါသည္ပံုစံ ေကြးေကာက္၍ ေျပာလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဒီဘက္က ႏုိင္ငံေရးသမား တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အထဲျပန္ဝင္မယ္၊ မဝင္ဘူး ကြဲၿပဲကုန္ၾကၿပီ။ မဲေဆာက္က လူေတြကေတာ့ ဝင္မယ့္ေကာင္ေတြ လာရဲလာၾကည့္ ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္မယ္တဲ့ဗ်။ ဒီဘက္က လူေတြကလည္း ဂ်င္ကလိေတြဘာေတြ ေဆာင္ၿပီးမွ မဲေဆာက္ကို သြားရဲေတာ့မွာ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ေအာင္မယ္ေလး၊ ေအာင္မယ္ေလး … ပြဲက ၾကမ္းလွခ်ည္လားဗ်ာ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးလည္း အထဲျပန္ၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္ပါလား။ “က်ဳပ္ကုိမဲထည့္ၾကပါ၊ က်ဳပ္အႏုိင္ရရင္ မဲထည့္တ့ဲသူေတြကုိ ႏွလံုးဂဏန္း ဒဲ့ (တည့္) ေပးမယ္၊ ေဘာလံုးပြဲ Focus အတိအက်ေပးမယ္” လုိ႔သာ ေျပာၿပီး စည္း႐ံုးဗ်ာ၊ ဦး႐ုကၡစိုးပုံနဲ႔ဆုိ လူေတြက ယုံၿပီး မဲထည့္ၾကမွာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ မျဖစ္ဘူးကြ၊ ေတာ္ၾကာ မဲအျပတ္အသတ္နဲ႔ ႏုိင္သြားလို႔ အာဏာလႊဲမေပးဘဲ ေထာင္ထဲ ထည့္ေန မွျဖင့့္ ႐ုကၡစိုးတို႔ သမိုင္းမွာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ပါ့မယ္ကြယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးႂကြတက္ရဲ႕ လာရင္းကိစၥက ဘာလဲ။

ၾကြက္စုတ္။ ။ ေရြးေကာက္ပဲြ ေအာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဦး႐ုကၡစိုးဆီက အႀကံေလးဘာေလး ေတာင္းခ်င္လို႔တဲ့။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဦးႂကြတက္က ပါတီအဖဲြ႔အစည္းေတြဘာေတြ ေထာင္ဖုိ႔ ျပင္ေနၿပီလား။

ဦးႂကြတက္။ ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ပါတီရယ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အဓိကက အမတ္ျဖစ္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟား .. ရည္ရြယ္ခ်က္ တယ္ႀကီးတာပဲ။ ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ စစ္အစုိးရက ႏုိင္ငံေရးပါတီေထာင္မယ္ဆုိတ့ဲ သတင္းေတြ မၾကားဘူးလား၊ အဲဒီပါတီကုိ ဝင္ေပါ့၊ အဲဒီပါတီကလူေတြပဲ အႏုိင္ရေအာင္ အစုိးရက လုပ္ေပးမွာ ပဲဟာ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟာ ဦး႐ုကၡစိုးကလည္း .. ေသခ်ာေပါက္ မဲရမယ့္နည္းရွိပါတယ္ဗ်။ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ုိဟင္ဂ်ာ ၈ သိန္းေက်ာ္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီလူေတြကို မဲသာထည့္ပါ အမတ္ျဖစ္ရင္ မွတ္ပံုတင္ရေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္ လို႔သာ ေျပာလိုက္၊ အိုေကပဲ။

ႂကြက္စုတ္ စကားအဆံုးတြင္ ဦးႂကြတက္၏ ဦးေခါင္းထက္၌ မီးတခ်က္ ထပြင့္သြားသည္ကို ဦး႐ုကၡစိုး ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္သည္ (မွတ္ခ်က္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးက နတ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျမင္ရျခင္းျဖစ္၏)

႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ေဟ့ .. ေနဦး ႂကြက္စုတ္။ မင္းက .. မင္းထံုးစံအတိုင္း ပရမ္းပတာ အႀကံေပးတာ အေရးမႀကီးဘူး။ ေပါက္ကရေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်။ ဒီအႀကံေကာင္းသားပဲ။ တိုင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ိဳးကေန ၁၃၆ မ်ိဳး ျဖစ္သြား ႐ုံေလးကေတာ့ အစိုးရကလည္း ဘာမွ ေျပာမယ္ မထင္ပါဘူးဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ အဲဒါခက္တာေပါ့ .. ၁၃၅ ဆိုတာ ေပါင္းရင္ ၉ ဂဏန္းမဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒါေၾကာင့္ အစိုးရက အဲဒီ ကိန္းဂဏန္းကို ထိန္းထားတာ။ ၁၃၆ အျဖစ္ခံမွာကို မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာကို တုိင္းရင္းသားထဲ ေပးမပါတာ။ တျခား ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုး ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလိုလိုပါလား။ လုပ္ပါဦးဗ်ာ။ တျခားအႀကံေပးပါဦး။ က်ဳပ္က အမတ္ပိုး အေတာ္ထေနၿပီ။

ဦးႂကြတက္တေယာက္ တက္ႂကြစြာေျပာရင္း အရွိန္လြန္ကာ ပါးစပ္ပါ ရြဲ႕ေစာင္းသြားသည္။ တံေတြးမ်ား ထြက္က် လာေသာေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုး ေရွာင္လိုက္ရသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေနပါဦးဗ် .. ခင္ဗ်ားက ႏိုင္ငံေရးကိုအေတာ္ သြားရည္က် .. အဲ .. စိတ္ဝင္စားတယ္ထင္တယ္ ဟုတ္လား။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဟီးဟီး .. ႏိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ စိတ္ဝင္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နားလည္လား ဆိုရင္ေတာ့ တလံုးမွ နားမလည္ပါဘူး။ အဓိကက လူႀကီးလုပ္ခ်င္တာ။ လူႀကီးျဖစ္ေတာ့လည္း စီးပြားေရးေလး ဘာေလး လုပ္လို႔ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟား ခက္တာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္းသံၾကားရင္ မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ ထကဖို႔ပဲ သိတာ။ ၁၉၉ဝ ကုိ ျပန္ၾကည့္စမ္း၊ ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးတာနဲ႔ အေရြးခံရသူေတြ ေထာင္ထဲ တန္းဝင္သြားရတာေလ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်ာ… အဲ … ဒါေပမယ့္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဒါေပမယ့္ မေနနဲ႔။ ေရွ႕ႏွစ္ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးရင္လည္း အဲဒီလုိ မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူမွ အာမ မခံႏုိင္ဘူး။ လူႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္ ကေလးေတြနဲ႔ေပါင္း၊ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ေတာ့ ဘိန္းေလးဘာေလးကုန္ကူး အဲဒါက ေသခ်ာတယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးလိုေပါ့။ သူက က်ဳပ္တို႔လို လူငယ္ေတြနဲ႔ေပါင္းေနေတာ့ အလုိလို လူႀကီးျဖစ္ ေနတာ။ ေရြးေကာက္ပြဲေတာင္ တကူးတက ဝင္စရာမလိုဘူး။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေနစမ္းပါဦး ႂကြက္စုတ္ရာ၊ ဒီေဆး႐ုိးသည္က တေမွာင့္။ ကဲ ဦးႂကြတက္ကို က်ဳပ္ ေမးမယ္၊ ၿပီးခ့ဲတ့ဲလက အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ လႊတ္ေပးတ့ဲအထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမား ဘယ္ႏွေယာက္ ပါသလဲ။

ခုဏက ေဟာက္ထားသျဖင့္ အသံမက်ယ္ရဲေတာ့ေသာ ႂကြက္စုတ္က “အေယာက္ ၂ဝ ေက်ာ္ လုိ႔ က်ေနာ္ ၾကားလုိက္သလုိပဲ” ဟု ခပ္တုိးတုိး ဝင္ေျဖသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ကဲ … ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ ဒီ အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမား အေယာက္ ၂ဝ ေက်ာ္ပဲပါတယ္ တ့ဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ေျပာတာေပါ့ ေရြးေကာက္ပဲြ အ႐ူးထၿပီး ေထာင္က်ရင္ လြတ္လမ္း သိပ္မရိွဘူး။ ဘိန္းေရာင္းဝယ္တာက သူေ႒းလည္းျဖစ္မယ္၊ အဖမ္းခံရလည္း ခဏပဲ၊ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္က ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္လာမွာ။ စိတ္ကူးမလဲြနဲ႔ ဦးႂကြတက္ေရ … ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးေျပာတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ပိုးက ထိန္းမရေတာ့ဘူး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။

ဦးႂကြတက္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္ရင္း ေျပာေနျပန္ရာ ဦး႐ုကၡစိုးပါ ေယာင္၍ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ျဖစ္သြားသည္။ ဦး႐ုကၡစိုးမွာ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ေနမွန္း မသိေပ။ အမွန္က ဦးႂကြတက္ထံမွ အမတ္ျဖစ္ခ်င္သည့္ ပိုးမ်ား ဦး႐ုကၡစိုးထံ ကူးစက္ေနၿပီျဖစ္သည္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ ဟ .. ဟ .. လုပ္ပါဦးႂကြက္စုတ္ေရ။ သူ႔ပိုးက ဗိုင္းရပ္စ္လိုပဲ ကူးတတ္တယ္ ထင္တယ္။ ငါလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခ်င္လာၿပီ။ အမတ္ျဖစ္ခ်င္လာၿပီဟ။ ျပန္မယ္၊ ျပန္မယ္၊ ျပန္ေတာ့မယ္၊ အမတ္လုပ္မယ္၊ လူႀကီးလုပ္မယ္။

ေျပာရင္းဆိုရင္းက ဦး႐ုကၡစိုးတေယာက္ သူ႔ ထန္းေခါက္ဖာစုတ္ႀကီးကိုခ်ကာ နတ္ဝတ္နတ္စားမ်ား ထည့္၍ ျပည္ေတာ္ဝင္သီခ်င္းကို အသံျပာႀကီးႏွင့္ ဟစ္ဆိုေနေလေတာ့သည္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ အသည္းစြဲခ်စ္မိတ္ေဆြ .. ေခတၱခြဲလို႔ေန .. တူနယ္ .. တယ္နယ္ .. က်ဳပ္တို႔နဲ႔ တူတကြ .. အမတ္ျဖစ္ႏိုင္ေစ .. ေအာင္စည္ရြမ္းသံ ၾကားရင္ျဖင့္ .. ျပည္ေတာ္ ဝင္မယ္ေလ .. ။ ။

ONLINE PETITION FOR POLITICAL PRISONERS OF BURMA

trsdK;om;'Drdkua&pDtzGJ@csKyf(vGwfajrmufe,fajr)tar&dum;XmecGJ

NATIONAL LEAGUE FOR DEMOCRACY (LIBERATED AREA) USA BRANCH

Mr. Ban Ki-Moon

Secretary-General, United Nations

Subject: Release of Daw Aung San Suu Kyi & all Political Prisoners in Burma/Myanmar

You’re Excellencies,

We are writing to you today to urge you to call Burmese Regime for the unconditional release of Burma's political prisoners your top priority.

Burma's most well known political prisoner, democracy leader and Nobel Laureate, Aung San Suu Kyi, has now spent over 13 years (for 13 of the past 19 years) under house arrest without being committed any crime. She earned the respect and support of people across Burma and throughout the world for her peaceful resistance in the face of oppression.

Aung San Suu Kyi is just one of 2,137 political prisoners under arrest in Burma today. These prisoners have committed no crime; they are imprisoned for peacefully calling for democracy and human rights in Burma. There can be no political progress in Burma even though Aung San Suu Kyi and 2,137 other political prisoners are not free.

In 2007, following the brutal suppression of peaceful Saffron Monks protests in Burma, your own special adviser Ibrahim Gambari was given assurances that arrests of political activists would end. Despite this there are now almost double the numbers of political prisoners that there were before the uprising. Torture and mistreatment are endemic in Burma's jails, where many inmates are kept in their cells 24 hours a day, given inadequate food, and the International Committee of the Red Cross is denied access. We are deeply concerned that political prisoners are increasingly being denied access to medical treatment.

The Regime has claimed repeatedly that there are no political prisoners in Burma and that courts convicted all those arrested and imprisoned for criminal acts. Even so, the Burmese Military Regime at times purports to bow the international community's demands in order to avoid international pressure. The Regime claims that it has released tens of thousands of prisoners from various prisons as a special gesture to the United Nations. In reality, only a small number of political prisoners were included among those released.

The military junta even cynically released 9,002 criminal prisoners on 23 September 2008 – but only ten political prisoners were included. Most recently, the military junta even disdainfully released 6,313 criminal prisoners on 21 February 2009 - but only 23 political prisoners were included. Among the fewer than 20 political prisoners so far released is Dr. Zaw Myint Maung, who was elected to parliament in the annulled 1990 elections but was given a 20-year sentence in 1991. A number of monks were also given their freedom after being imprisoned in 2003 by having rejected a donation for their monasteries from General Khin Nyunt, who was Burma's prime minister until he was arrested in 2004.

While the regime released only a small number of political prisoners, a large number of democracy activists have been arrested and imprisoned. Therefore, despite repeated requests from the international community, the number of political prisoners in Burma has steadily increased in the last six years, from about 1,300, over 2,123 in September 2008 and in February 2009 to over 2,130.

The immediate and unconditional release of all political prisoners in Burma/Myanmar is an important benchmark for positive development and is necessary for a genuine national reconciliation process. Dramatic increases in the number of political prisoners show the junta's defiance of the United Nations and the international community, as well as its own people. This is a clear indication that the military junta continues forcing entire population and country to live under permanent military dictatorship.

Dr Gambari returned from his visit to Burma in January 2009 having failed to secure the release of any political prisoners. Higher level engagement is urgently needed to secure the release of all the political prisoners.

Thank you and we look forward to hearing from you.

ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုသူမ်ား ေအာက္ပါလင့္တြင္ သြားေရာက္လက္မွတ္ေရးထိုး ႏိုင္ပါသည္။

If you want to sign for the political prisoners of Burma you can read & sign at (http://petitionspot.com/petitions/assk)

Regards,

နာဂစ္အျပီး ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကအသံမ်ား

After the storm voices from the Delta

to get the original PDF file

ExecSum After the Storm Final 23Feb09

Publish at Scribd or explore others: Published Research Internet & Technolog iphone hurricane

စစ္အစိုးရအား ႏိုင္ငံတကာ ခံုရံုးတင္ႏိုင္ရန္ နာဂစ္မုန္တိုင္း အစီအရင္ခံစာ ထုတ္ျပန္

နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္းဒဏ္ခံရတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ မုန္တိုင္းဒုကၡသည္ေတြ အေပၚ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ျပဳမူခဲ့ျခင္းနဲ႔ ပတ္ သက္ျပီး လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားေထာက္မႈ ကင္းမဲ့ျခင္း လုပ္ရပ္ေတြကို စာတမ္းျပဳစုျပီး ယမန္ေန႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႔ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္မ်ား ကလပ္မွာ ထုတ္ျပန္ ခဲ့ပါတယ္။

နာဂစ္အျပီး ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကအသံမ်ားဟု အမည္ေပးထားေသာ (After the storm: Voices from the Delta) စာမ်က္ႏွာ ရ၈ မ်က္ႏွာစာတမ္းကို ဂၽြန္ေဟာ(ပ္)ကင္းတကၠသိုလ္ ျပည္သူ႔က်မၼာေရးဌာနႏွင့္ ထိုင္းျမန္မာ နယ္စပ္ အေျခစိုက္ အေရးေပၚ ကူညီေပးေရး အဖဲြ႔ (ျမန္မာႏိုင္ငံ)တို႔ ပူးေပါင္းထုတ္ေ၀ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အဆိုပါအစီရင္ခံစာတြင္ သဘာ၀ေဘးအႏၱရယ္ကို ျပည္သူမ်ားသိေအာင္ အသိမေပးခဲ့ျခင္း။ ျပည္တြင္း၊ျပည္ပမွ အလွဴရွင္မ်ား ေပးပို႔လွဴဒါန္းေသာ ကယ္ဆယ္ေရးပစၥည္းမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာအာဏာပိုင္ အဆင့္ဆင့္တို႔ အလြဲ သံုးစားလုပ္ျခင္း။ လယ္ယာေျမမ်ားအား သိမ္းယူျခင္းမ်ားႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈမ်ား အပါအ၀င္ ျပည္ တြင္းမွာ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ေနၾကေသာ ေစတနာ့၀န္ထမ္းမ်ားအား မတရားသျဖင့္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္းမ်ားကို သက္ေသ ထြက္ဆိုခ်က္ အေျမာက္အမ်ားတို႔ျဖင့္ ေရးသား ေဖၚျပထားသည္။

ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္အေျခစိုက္ အေရးေပၚကူညီေပးေရးအဖဲြ႔(ျမန္မာႏိုင္ငံ)မွ ဥကၠဌ ဆရာမေဒါက္တာစင္သီယာ ေမာင္က “နာဂစ္ေၾကာင့္ရယ္လို႔ သီးျခားေရာဂါ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ နယ္စပ္ကို ေရာက္လာတာမရွိေပမယ့္ အထူးသျဖင့္ ကေလးေတြရဲ ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိုးရိမ္ထိပ္လန္႔မႈေတြ၊ အထူးသျဖင့္ မိဘေတြမရွိေတာ့တဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔ က်မၼာ ေရး၊ ပညာေရး၊ အနာဂတ္အေရးေတြဟာ အထူးစိုးရိမ္ရပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ျပန္လည္ ထူေထာင္ ေရးဟာလည္း ခုထိ နာလန္မထူႏိုင္ေသးေတာ့ အေတာ့္ကိုစိုးရိမ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြ မတရားသျဖင့္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် လိုက္တာေတြဟာ အလြန္ရက္စက္တဲ့ အျပဳအမူေတြပါ။ က်မတို႔ အခု ထုတ္ျပန္တဲ့ စာတမ္းဟာ နာဂစ္ဒုကၡသယ္ေတြကို တိုက္ရိုက္ေမးျမန္းျပီး တိက်တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို အေျခခံျပီးေတာ့ ထုတ္ေ၀တာျဖစ္ပါတယ္”ဟု ေျပာသည္။

အဆိုပါ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲသို႔ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွ ေခတၱၾကြေရာက္လာေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေလွ်ာက္ ကိုယ္ ေတာ္ အရွင္ေသာပါက ကႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္မ်ား၏ အေမးကို ေျဖၾကားေတာ္မူရာတြင္ ”ဦးဇင္းႏွစ္ခ်က္ ေထာက္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပထမအခ်က္က အာဆီယံက မွားယြင္းေနတဲ့အခ်က္၊ ျပည္တြင္းေရးကို ၀င္ေရာက္ မ စြက္ဖက္ရဆိုတဲ့ မူဟာ မွားယြင္းတဲ့မူျဖစ္တယ္။ ဥပမာ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီး ေတြကို သတ္ခ်င္သလို သတ္မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္၊ အစိုးရတရပ္က ကိုယ့္ျပည္သူေတြကို သတ္ခ်င္သလို သတ္ေနမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ျပည္တြင္း ေရး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လူသားမ်ားအားလံုး အေ၇းျဖစ္လာျပီ။ Human affairs ျဖစ္လာျပီ။ နာဂစ္ေဒသ ဒုကၡသယ္ ေတြအေရးကို လူသားအားလံုး ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ၾကဖို႔။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ကုလ၊ အာဆီယံနဲ႔ ျမန္မာေပါင္းထားတဲ့ အဖြဲ႔ကေပါင္းျပီး ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေရးတဲ့ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေပါ့၊ ဦဇင္းတို႔ ျမန္မာေတြဟာနအဖ ေျပာတာ ေတြကို အျမဲတန္း ေျပာင္းျပန္နားလည္းရတယ္။ Upside down လို႔ေျပာျပတယ္။ သူတို႔က ေအာင္ျမင္တယ္ ဆိုရင္၊ မေအာင္ျမင္ဘူးေပါ႔”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။

ဂၽြန္ေဟာ(ပ္)ကင္းတကၠသိုလ္ ျပည္သူ႔က်မၼာေရးဌာန ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ေဒါက္တာ ခရစ္ေဘယာက “ျမန္မာ အာဏာ ပိုင္ေတြဟာ ဒုကၡသယ္ေတြအတြက္ ဘာမွအဆင္သင့္မျဖစ္လာေသးပဲ အတင္းအဓမၳ ေနရာေရႊ႕ ေျပာင္းတာ၊ ေမာင္းထုတ္တာေတြဟာ အၾကီးမားဆံုး လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္မႈေတြျဖစ္တယ္။ ပိုဆိုးတဲ့ အခ်က္ တစ္ခုက နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြကို လုပ္အားေပး ေစခိုင္းတာပဲျဖစ္တယ္”ဟုေျပာသည္။

အေရးေပၚ ကူညီေပးေရးအဖဲြ႔(ျမန္မာႏိုင္ငံ) အဖြဲ႔မွ ဦးမန္မန္းက “နာဂစ္မုန္တိုင္း ဒဏ္ခံရတဲ့ေဒသက လူ(၉၀) အပါ အ၀င္ ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြကို ေမးျမန္းထားတာ ျဖစ္ပါတယ္’’ ေျပာသည္။

ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ေမလတြင္ တိုက္ခတ္ခဲ့ေသာ နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္း မုန္တိုင္းေၾကာင့္ လူေပါင္း ၁၄၀၀၀ ခန္႔ ေသေၾကခဲ့ရျပီး လူေလးသန္း ၀န္းက်င္ခန္႔ အတိဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ၾကရေၾကာင္း သိရွိရသည္။

ကိုေက်ာ္ေသာင္းမွေပးပို႕ပါသည္။

Posted by saffrontoward at 12:42 AM 0 comments Links to this post saffrontoward@gmail.com